عشیرتی، وکانوا لا یتخذون فی سبل الدین وَتِیرتی، بل کانوا یجترؤن علی السیئات وأنواع البدْعات، وکانوا فیہا مُفرطین۔ فأُلْہِمتُ من الرحمٰن أنہ معذِّبُہم لو لم یکونوا تائبین۔ وَقَال لیْ رَبِِّی إنہم إن لم یتوبوا ولم یرجعوا فنُنزِل علیہم رِجْسًا من السماوات، ونجعل دارہم مملوّۃ مِنَ الأرامل والثیّبات، و نتوفّٰہم أباتِرَ مخذولین۔ وإن تابوا وأصلحوا فنتوب علیہم بالرحمۃ، ونغیّر ما أردنا من العقوبۃ، فیظفرون بما یبتغون فرحین۔ فنصحتُ لہم إتمامًا للحجّۃ، وقلتُ استغفِروا ربّکم ذی المغفرۃ فما سمعوا کلماتی، وزادوا فی معاداتی فبدا لی أن أشیع الاشتہار فی ہذا الباب، لعلہم یتقون ویرجعون إلٰی طرق الصواب، ولعلہم یکونون من المستغفرین۔ فأشعتُ الاشتہارَ، وَأنا فی ’’ہُشْیَار‘‘، فنبذوہ وراء ظہورہم وعادت شان بود کہ اوشان در راہ ہائے دین طریقہ من اختیار نمی کردند بلکہ بربدی ہا و گونا گون بدعت ہا دلیری می کردند۔ واز حد در گزشتہ بودند۔ پس از خدا تعالیٰ الہام یافتم کہ اگر اوشان تائب نشدند او آنا نرا در عذاب گرفتار خواہد کرد۔ ومرا پروردگار من گفت کہ اگر این مردم توبہ نکردند نہ از بد روشی ہا باز آمدند۔ پس ما بر ایشان از آسمان عذاب نازل خواہیم کرد۔ وخانہ اوشان را از بیوگان پر خواہیم کرد واگر توبہ کردند واصلاح خود نمودند پس مابرحمت سوئے شان رجوع خواہیم نمود۔ و خانہ اوشان را از بیوگان پرخواہیم کرد۔ وارادہ عقوبت را تبدیل خواہیم کرد۔ پس آنچہ میخواہند بخوشی خاطر خواہند دید۔ وایشان را برائے اتمام حجت نصیحت کردم وگفتم کہ از خدائے بخشندہ مغفرت بخواہید۔ پس سخن من نشنیدند و در دشمنی افزودند۔ پس در دلم آمد کہ درین بارہ اشتہارے شائع کنم۔ شاید این مردم بترسند و بسوئے راہ صواب رجوع کنند۔ وشاید از خدا تعالیٰ آمرزش بخوا ہند۔ پس اشتہار را شائع کردم۔ ومن دران وقت در شہر ہوشیار پور بودم۔ مگر اوشان آن اشتہار