مثل ہذہ الافتراء ات ونحت البہتانات، ظہَر عُجَرُہ وبُجَرُہ، وعُرِفَ نجمُہ وشجرہ،
وظہر أنہ ہاب الإسلامَ، ولو أخفی المرام۔ ألا تعلم أنّہ کیف أقرّ بأنہ خاف
حَیّۃً، ومن المعلوم أن الحیّۃ ما کان مأمورۃ منا ولا معلَّمۃً، وتلدغ الحیّۃ
بأمر اللّٰہ لا بأمر الإنسان، فثبت أنہ خشِی قہر الدیّان، وأوجس فی نفسہ
خِیفۃَ نبأِ الرحمٰن، وہذا ہو شرط الرجوع الذی کان فی إلہام المنّان،
فانتفع من الشرط بخوف الجَنان، ثم ستر الأمر کالماکرین۔
وإن قصۃ الحیّۃ تشہد بکمال الصفاء ، أن الخوف کلہ کان
من قدر السّماء ، لا من ہٰؤلاء وہؤلاء ۔ وقد سمعتَ أنّی دعوتہ للإیلاء ،
فکان ہو الخوف الذی رجَعہ إلٰی الإباء ۔ وقُلت إنّی مجیزک کالغرماء ،
ولو شئت اجمَعْ عَنّی قبلَہ عند أحد من الأمناء ، فخاف عُکّازتی، مع أنہ
افتراہا وبہتان ہا حقیقت پوشیدہ او منکشف گشت و نبات او و درخت او شناختہ شد۔
و ظاہر شد کہ او ضرور از ہیبت اسلام بترسید۔ اگرچہ این مقصد را پنہان داشت۔ آیا نمی دانی کہ او چگونہ اقرار کرد
کہ اواز مار بترسید۔ واین ظاہر است کہ مار از ماحکم یافتہ نبود ونہ تعلیم یافتہ۔ ومار بامر خدا تعالیٰ می گزد
نہ بامر انسان۔ پس ثابت شد کہ اواز قہر خدائے جزاء دہندہ بترسید ودردل خود خوف
پیشگوئی پوشیدہ داشت۔ واین ہمان شرط رجوع است کہ در الہام بود۔
پس بباعث خوف ازان شرط منتفعشد۔ باز حقیقت حال را ہمچو مکر کنندگان پوشیدہ کرد۔
وقصہ مار بکمال صفائی گواہی می دہد کہ ہمہ خوف از تقدیر آسمان بود۔
نہ ازین گروہ وازان گروہ۔ وتوشنیدی کہ من اورا برائے قسم خور دن خواندہ بودم
پس ہمان خوف او را از قسم خور دن باز داشت۔ ومن بدو گفتم کہ ہمچو تاوان دہندگان ترا زرکثیر
انعام خواہم داد۔ واگر بخواہی پیش از قسم خوردن نزد امینے زر انعام جمع کنانی۔ پس از عصائے من بترسید۔