ثم إذا رأی أن الخوف لا یخفی، وأن لیس الناظرون کالأعمٰی، فاشتہر أن الصائلین فی کل مکان قفَوہ، وما وجدوا قصرًا إلا علَوہ، حتی بُہِتَ مِن نمط تعاقُبہم، وَمَا رأی راجِلَہم ولا راکِبَہم۔ فما أمہلَہ ہذا الخوف، بل احترق منہ الجوف، ورآہ الزائرون أنہ یُمضی وقتہ بالبکاء والزفرات، ویجری مِن مُقْلتہ سیلُ العَبرات، ولا کدمعِ المِقْلات، وکان یستیقن أنہ المغلوب، وسیَعْلَق بہ الشَّعوبُ۔ فکما أنّ القنص عند حسِّ جوارح باطشۃٍ یختفی فی سرحۃٍ کثیفۃ الأغصان وَریقۃِ الأفنان، ویواری عِیانَہ تحت کل عِیصۃ، بإرعاد فریصۃ، کذٰلک تاہَ کالمجانین۔ ثم نحَت مِن بعد المیعاد، علٰی طریق الإفناد، أن جَمْعَنا حَلّوا بساحتہ، وعجَروا علیہ شاہرِی سیوفِہم لإبادتہ، لیغتالوہ کالمفاجئین۔ فمِن باز چون دید کہ خوف پوشیدہ نتواند ماند۔ وبینندگان ہمچو کوران نیستند۔ پس مشہور کرد کہ حملہ کنندگان در ہر مکانے پس اور فتند۔ وہیچ کاخے نیا فتند کہ بران نہ برآمدند۔ تاآنکہ از طریق تعاقب شان مبہوت شد۔ ونہ پیادہ شان دید ونہ سوار شان۔ پس این خوف اورا نگذاشت بلکہ ازان بیم اندرون او بسوخت۔ وملاقات کنندگان اورا دیدند کہ وقت خود بگریہ وآہ ہا می گذارد۔ واز چشم او سیلاب اشک ہا میرود۔ و می گرید۔ ونہ ہمچو گریستن زنے کہ پسران او مردہ باشند۔ وگویا او یقین می کند کہ او مغلوب است۔ وعنقریب مرگ بدو خواہد آویخت۔ پس مثل آن صیدے کہ بوقت دریافتن جانوران شکاری کہ برو حملہ می کنند در درختے پوشیدہ میشود کہ شاخہائے آن بانبوہ باشند ونیز شاخہائے پر برگ باشند۔ وزیر ہر درختے کلان وجود خود را می پوشاند۔ واز شدت خوف گوشت شانہ خود را می لرزاند۔ ہم چنین این شخص از جنون وخوف سرگردان می گشت۔ باز بر طریق دروغ گفتن بعد ا زگذشتن میعاد این تراشید۔ کہ گروہ ما بساحت خانہ او در آمدند۔ وشمشیرہا برکشیدہ برائے اہلاک او حملہ کردند۔ تا بیک ناگاہ اورا قتل کنند۔ پس ازین