ویشتعل لمجازاۃ العدوان۔ فما منعہ أنہ صار کالمیّت المَدفُون، واختفیٰ
کالمتندم المحزون؟ ألیس ہذا مقام یحار فیہ الفہم، وتہیج الظنون
ویفرُط الوہم؟ ثم دعوتُہ للحلف لکشف الحق علی العوام، ووعدتُہ قنطارًا
علی الإقسام، لا یسیرا من الحُطام، لیرجع برُدْنٍ ملآن وقلبٍ جَذْلان،
فولّی وما تألّی۔ ثم ***ُہ لعنًا کبیرًا، فقلت لعنۃُ اللّٰہ علیک إن
أعرضت مَزیرًا، وما جئتنی وما ترکت تزویرا، فما جاء وما حلَف،
وتذکر رُزْءًا سلَف، وظَنّ أنہ الآن من المأخوذین۔
وکفاک ما ظہر منہ عند سماع نبأ الموت، وتراء ت لہ
آثار الفوت، وأخذہ خافٌ حتی ظہر التغیر فی الصّوت، وطفق یفرّ
کصید مذعور یجوب البیداء ، ولا یریٰ شجراءَ ولا مرداء ، وترَک سبل العاقلین۔
وبرائے پاداش ظلم مشتعل گشتے۔ پس اورا این چہ پیش آمد کہ ہمچومیت دفن کردہ گردید۔ وچون شرمندہ
غمناک پوشیدہ گشت۔ آیا این آن مقام نیست کہ درآن عقل انسان متحیر میشود۔ وگمان ہا در دل
می آیند۔ ووہم زیادت میکند۔ باز اورا برائے قسم بخواندم تاکہ حق برعوام ظاہر گردد۔ وبرقسم خوردن وعدہ
مالے کثیر دادم۔ نہ اندکے ازمال۔ تاکہ آستین خود از مال پر کند وبادل شادان باز گردد۔
پس رو بگردانید وقسم نخورد۔ باز برو *** فرستادم۔ وگفتم کہ خدا برتو *** کند اگر از روئے سخت دلی
کنارہ کنی۔ ونزدم نیائی ودروغ آرائی را نگذاری۔ پس نیامد ونہ قسم خورد۔ ومصیبت اول را یاد کرد۔ وگمان کرد کہ اکنون اواز گرفتاران خواہد شد۔
و ترا این امر کافی است کہ وقت شنیدن خبر موت چہ حرکت ہا ازو صادر شد
ونشانہائے در گزشتن برائے او ظاہر شدند۔ واو را خوفے شدید گرفت تا آنکہ در آواز وتغیرے پدید آمد
وچنانکہ شکارے ترسندہ بیابان را قطع میکند۔ ونہ زمینے درختناک می بیند ونہ بے درخت ہمچنین بگریخت۔ وراہ ہائے عاقلان ترک کرد۔