والعجب أن ’’آتم‘‘ کان مُرِمًّا لا یترَمْرَمُ، وصامتًا لا یتکلّمُ، بل کتب إلیّ أنّی بریّ منہم ومِن فعلہم، وأعلم أنّہم من الجَاہلین المعتدین، ثم بعد مَلِیٍّ قسَا قلبہ وصار من الغاوین۔ ومع ذٰلک ما أشرکَ نفسہ فی سبّہم و بہتانہم، وسفاہتہم وہذیانہم، وتنحّی عنہم وقعد کالمعتزلین المختفین۔ ولو کان یحسبنی کذّابًا، ویحسب نفسہ مظلومًا مصابًا، لکان حَقّہ أن یکون أوّل المکذّبین وأوّل اللاعنین، بل کان الواجب علیہ أن یشیع کذبی بالاشتہارات، ثم لا یقنَع بہا ویرفع إلی الحکام للمکافاۃ، لکنّہ ما فعل ذٰلک بل صمت کَالمتخوفین۔ وأنت تعلم أنہ إن کان مُطّلعًا علٰی کذبی، وکان ظہر علیہ خبث قلبی، مع أنہ تأذّی کلَّ الأذیٰ بسببی، فکان من مقتضی الفطرۃ الإنسانیّۃ، والضرورۃ الدینیّۃ والعقلیّۃ، أن تتحرک غضبہ کالطوفان، وتعجب اینکہ عبد اللہ آتھم بالکل ساکت وخاموش بود کہ یک لفظے ہم برزبان نمی آورد وہیچ کلامے نمی کرد بلکہ سوئے من نوشت کہ من ازین مردم وکار این مردم بیزارم ومیدانم کہ ایشان از نادانان وتجاوز کنندگان ہستند۔ باز بعد از مدتے قلیل دل او سخت شد و از گمراہان شد و باوجود امر خویشتن را در دشنام و بہتان وہذیان اوشان شریک نکرد۔ بلکہ از و شان یکسو ماندہ۔ وہمچو گوشہ نشینان پوشیدہ نشستہ۔ و اگر او مرا کذاب خیال کردے وخویشتن را از مظلومان شمر دے۔ پس ہر آئینہ حق او بود کہ از ہمہ تکذیب کنندگان اول تکذیب من کردے واز ہمہ لاعنان اول لاعن او بودے بلکہ برو واجب بود کہ باشتہارات کذب مرا شائع کردے۔ باز بدین قدر کفایت نکردے بلکہ بذریعہ حکام مرا سزا دہانیدے۔ مگر او چنین نکرد بلکہ ہمچو ترسندگان خاموش شد۔ و تو میدانی کہ اگر او برکذب من اطلاع یافتہ بود۔ وخبث دل من برو منکشف گشتہ بود۔ باوجود این امر کہ از سبب من تکالیف برداشتہ ومحنت کشیدہ بود۔پس درین صورت مقتضائے فطرت انسانی وتقاضائے ضرورت عقلیہ دینیہ این بود کہ غضب او مثل طوفان جنبش کردے۔