کالمساکین۔ وبکیٰ مرارًا فی کل نادٍ رحیب، بتذلّل عجیبٍ، فسمع من کان فی بُہْرۃ الحلقۃ وحوالیہا، وفہِم أنہ خشِی قنا الموت وعوالیہا، وأمضی الأیام کالمضطرین۔ وأمّا قومہ فنسوا ما کان فی إلہامی من قید الاشتراط، الذی کان فیہ کالمناط، ومَا فکروا فی خوفہ الذی بلغ إلی الإفراط، وتعامَوا من الغیظ والاحتلاط، وأرَوا کلَّ خبثہم کالشیاطین، وأبدوا نواجذَ طیشٍ وغضب، وغیظ ولہبٍ، وکانوا معتدین۔ وأَخْنَتْ علیّ السفہاءُ ورفقاؤہ الجہلاء ، وقالوا إنا مِن الغالبین۔ وفہّمناہم فما أقلعوا عن الجہلات، وانصلتوا کل الانصلات، وأضرموا نار الوغٰی، والتہبوا کجَمْرٍ الغَضی، ومَا أَنْقَروا وما فکّروا، بل اضطرموا وتنکّروا، وأبرزوا عربدۃً واعتداءً ، وافترَوا أشیاءً ، وتمایلوا علٰی سبٍّ واستجراحٍ، ہمچو مسکینان ظاہر شدہ۔ وبارہا در مجلس ہائے فراخ بتذلّل عجیب بگریست۔ پس ہر کہ درمیان حلقہ جماعت یا گرد آن بود شنید وفہمید کہ او از نیزہ ہائے موت وسرآن نیزہ ہا ترسید۔ وہمچو بیقراران روزہا گزرانید۔ مگر قوم او شرط الہام مرا فراموش کردند آن شرط کہ مدار مفہوم الہام بود۔ ودر خوف آتھم ہیچ فکرے نکردند آن خوف کہ بافراط رسیدہ بود۔ واز غضب وخشمناک شدن کور گشتند۔ وہر خباثت خود را ہمچو شیاطین نمودند۔ ودندان طیش وغضب ظاہر کردند۔ وخشم وافروختگی نمودند۔ واز حد تجاوز کنندگان بودند۔ ومردم سفیہ و رفیقان جاہل او برمن بہ سخت گوئی زبان کشادند۔ وگفتند کہ ما غالبیم۔ وما ایشان رافہمانیدیم پس از جہالتہا باز نہ ایستادند۔ وبغایت درجہ از حد در گزشتند۔ وآتش جنگ افروختند۔ وہمچو اخگر درخت غصا۰ افروختند۔ وباز نہ ایستادند ونہ فکر کردند بلکہ بیفروختند وخصومت وجنگ وزیادتی را ظاہر کردند۔ وبہتانہا بستند۔ وبردشنام دہی وعیب گیری و استہزاء مائل شدند