طائفُ الہول کالمجانین۔ فظہر من ہذا ضَحْضاحُہ، وہتَک وجاحَہ، و
حصحَصَ الحقُّ وبدا کذب الخائنین۔ثم کان علیہ عند الإعراض عن الحلف
أن یأتی بدلائل علٰی بہتانہ، ویُثبِت بأشہادٍ مضمونَ ہذیانہ، ولکنہ ما
جاء بدلیل علی تلک الخرافات، وما صرخ علٰی بابِ حاکم عند ہذہ
الآفات، کما ہو سیرۃ المظلومین۔ فأیّ دلیل أکبر من ہذا علٰی
مفتریاتہ، وعلٰی کذبہ وخزعبیلا تہ عند الناظرین؟ وإنہ أقرّ غیر
مرۃ أنہ خشِی علٰی نفسہ فی تلک الأیام، ووجد ما یجد الموقِن بقرب الحِمام۔
وبعد ما خرج من سجن الأحزان، ومارِسْتان الذوبان،
أہرَعَ الناس لِلُقَاہ، وعجبوا بِمُحَیّاہ، فمن حَدّق إلی أساریرہ، وفکّر فی
شخیرہ، علم أنہ بدّل الہیءۃ السابقۃ، وأطفأ النار المُضْطرمۃ، وظہر
فرو افتاد وہمچو دیوانگان بار بار اورا جنون افتاد۔ پس ازین حرکت پایاب او معلوم شد وپردہ او دریدہ گشت
وحق ظاہر شد و دروغ خیانت پیشگان پدید آمد۔ باز برو واجب بود کہ اگر قسم نخوردہ بود
بارے بدلائل دعویٰ بہتان خود را بپایہ ثبوت رسایندے۔ واز روئے گواہان ہذیان خود را ثابت کردے۔ مگر او
برین خرافات ہیچ دلیلے نیا ورد۔ ونہ بروقت این آفات بر در حاکمے فریاد کرد
چنانکہ آن طریق مظلومان است۔ پس بر مفتریات او ازین بزرگتر کدام دلیل
خواہد بود وبرکذب واباطیل او ازین ظاہر ترکدام شہادتے نزد ناظرین ضروری است۔ و او
بارہا اقرار کرد کہ او برجان خود ترسیدہ است۔ وآن غم دید کہ کسے بیند کہ بر نزدیکی موت خود
یقین دارندہ باشد۔ وچون از زندان غمہا وبیمارستان گداختن بیرون آمد۔
مردم برائے دیدن او شتا فتند وبر زندگی او تعجب کردند۔ وہرکہ بتامّل نشانہائے چہرہ او دید۔ ودر آواز او
غور کرد۔ بدانست کہ اوہیئت سابقہ را مبدل کردہ است۔ وآتش افروختہ را منطفی گردانیدہ۔ و