الآلام، وأمضَی الوقت کالصّائمین۔ثم أقرّ معہا برؤیۃ ملا ئکۃ العذاب، والخوف والاضطراب،
وأقرّ أنہ أنفد الأیام خافًا، وخشِی موتًا زُعافًا، وظن أنہ من الدارسین۔ فانظروا
إلی حیّۃٍ یذکرہا۔۔ أتقبَلہا فراسۃٌ أو تنکرہا؟ فافہموا السرّ إن کنتم متدبرین۔
ثم تعلمون أنہ ہرب من مکان إلی مکان، ومن جیران إلی جیران،
ولفظتْہ بلدۃٌ إلی بلدان، ولکن مع ذٰلک ما أظہر فی المیعاد عذرا نحَت بعدہ
کشیطان، وما بکی عند حکّام ولا أعوان، ولا رجال ولا نسوان ولا بنین۔
أیقبل عقل فی مثل ہذہ الخصومات وزوبعۃ التعصبات والنقمات،
أن یصبر الرجل الذی ہُوَ عدوُّ دیننا وحاسدُ عِرضنا
عند ہذہ السطوات، ولا یأخذنا ولا یرفع إلَی القُضاۃ؟ بل کان علیہ
أن یُفشِی جریمتنا، ویُثبِت صریمتنا، وأذاقنا جزاء السّیئات۔
وچون خاموشان وقت را گزرانید۔ باز بااین ہمہ اقرار کرد کہ او فرشتگان عذاب را دیدہ است وسختی خوف کشیدہ
واقرار کرد کہ او روزہائے خود را درنہایت خوف گزرانید واز موت ناگہانی ترسید وگمان کرد کہ اوازنا پدید شوندگان است
پس بسوئے مارے کہ ذکر میکند۔ نگہ بکنید۔ آیا فراستے این را قبول میکنید یا انکار میکند۔ پس اگر تدبردارید راز را بفہمید۔
و تو میدانی کہ اواز مکانے سوئے مکانے بگریخت۔ واز ہمسائیگان سوئے ہمسائیگان رفت
وزمینے او را سوئے زمینے انداخت۔ مگر او در میعاد نزد ہیچکس از حاکمان ومددگاران ومردان و
زنان وپسران آن امر را ظاہر نکرد کہ بعد از گزشتن میعاد تراشید۔
آیا ہیچ عقلے در مثل این خصومتہا وباد گرد تعصب ہا وکینہ ہا قبول مے کند۔
کہ آن شخصے کہ دشمن دین ما وحاسد آبروئے ماباشد۔ او بروقت چنین
حملہ ہا صبر کند۔ ومارا گرفتار نکند ونزد حکام نرساند۔ بلکہ بر وواجب بود
کہ جرم مارا شائع کردے۔ وقصد مارا بپایہ ثبوت رسایندے۔ وجزائے بدی مارا چشانیدے