بعض رجال مُسلّحین۔ ثم فررت إلی الخَتَن الثانی، فصال العدا کما صالوا قبل إتیانی۔ وإنہم کانوا ملا!ئکۃ سفّاکین، فرأیتہم فی کل مقام تبوّأتُہ، وفی کل بلد وطّأتہ، ورأیتہم مخوّفین، وکانوا یتبوّء ون الرماح نحوی کالقاتلین۔ فلأجل ذلک فررت من بلدۃ إلی بلدۃٍ لمّا خوّفونی بقناۃ وصَعْدۃٍ، ورُمحٍ و مَشْرَفیّۃ وفحیحِ تِنِّینٍ، وأرادوا أن یَسُمُّونی فاجئین۔ ولما جشَأ جَنانی کالمخنوق، وہاجت الہموم کالسَّہوق، رأیت أن أُلقی بآخر المقام جِرانی، وأتخذ أہلَ خَتَنی جیرانی، وأُلقی عصا التَّسْیار کالقاطنین۔ ہذہ ظنون أظہرہا بعد انقضاء المیعاد، وما تفوّہَ بلفظۃٍ مِن مثلہا فی المیعاد عند الأشہاد، وما أشاع ظنونہ فی الجرائد، وما اطلعَ علیہ أحدًا من العوام والعمائد، بل ما رافَعَ إلی الحکّام، وما أخبر حاکمًا عن ہذہ بعض مردان مسلح برمن حملہ کردند۔ باز بسوئے دامادے دیگر بگریختم۔ پس دشمنان درآنجا نیز ہم چنان حملہ کردند کہ پیش زان کردہ بودند۔ وایشان را بہر مقامے کہ اقامت کردم وبہر زمینے کہ زیر پا سپردم دیدم کہ مے ترسانند۔ وہمچو قاتلان بمقابل من نیزہ ہا راست کردند۔ پس از ہمین سبب از شہرے بشہرے بگریختم۔ چرا کہ مرا نیزہ ہا وشمشیر و آواز مار بترسانیدند۔ وارادہ زہر خورانیدن من کردند۔ وچون دل من ہمچو مخنوقے تنگ شد۔ ومانند بادسخت غمہا برخاستند مناسب دیدم کہ گردن خودرا در مقام آخر خود بیفگنم۔ ومردمان داماد خود را ہمسایہ خود گردانم۔ ودر آنجا چوب سیرافگندہ اقامت اختیار کنم این گمان ہا است کہ بعد از انقضائے میعاد آنہا را ظاہر کرد۔ وقبل گزشتن میعاد ہیچ لفظے از مثل آن برزبان نیاورد۔ ونہ در اخبار شائع کنایند۔ و نہ کسے را از عوام و خواص اطلاع داد۔ و نہ نزد حکام فریاد خود برو۔ و ہیچ حاکمے را ازین دردہا آگہی نداد۔