ومَن دلَف إلیہ کالمفتّشین، وجَدہ کالمجانین، وخابطًا کالمصابین، ورأی أنہ یمضی الأیام کیوم حامِی الوَدیقۃ، ویصیح کضالّ من الطریقۃ، ویُزجّی الأوقات بہموم وأفکار، کأنّ التلف استشفّہ بآثار۔ ومَن انتہی من أحبابہ إلٰی فِناۂ، وتصدّیٰ لاستنشاء أنباۂ، وجَدہ کمختلّ الحواسّ، بادی الإیجاس، وما رآہ فی فرح، بل فی غمّ وترح۔ثم إذا انسلخت أشہر المیعاد، وظن أنہ نجا، أخفی سِرَّ خوفہ وما أبدیٰ، ولکنہ ما استطاع أن یخفی قرائن إیجاسہ، فنحَت تأویلاتٍ بتعلیم خنّاسہ، وقال لا شک أنی أنفدتُ أیام المیعاد بالخوف والارتعاد، ولکنی ما خفت نبأَ الإلہام، بل خفت أعداءً صالوا علیّ کالضر!غام، فإنہم أغرَوا علیَّ فی مقامی الأول حیّۃً مُعلَّمۃً من أنواع الحیل ورأیتہا کالصائلین۔ ففررتُ علٰی خوف منہا إلٰی البلدۃ الثانیۃ، لَعَلِّی أُعصَم مِن ہذہ الزبانیۃ، ولکن ما تُرِکتُ فیہ کالمؤمنین، بل صَال علیّ وہرکہ مثل تفتیش کنندگان پیش اورفت اورا مثل دیوانگان یافت۔ ودست و پازنندہ مثل مجنونان مشاہدہ کرد۔ و او را دید کہ او روزہائے خود مثل روزیکہ بسیار گرم باشد می گذارد۔ وہمچو کسیکہ ازراہ دورمی افتد وفریادہا می کند ووقتہائے خودرا در فکر و غم میگذارد۔ گویا ہلاکت اورابہ نشانہا نوشیدہ است۔ وہرکہ بصحن خانہ او رسید وبرائے دریافت خبرہائے او قدم خود پیش انداخت او را مثل بدحواس وصریح خوف زدہ دید۔ وا ورا درشادمانی ندید بلکہ درغم واندوہ یافت۔ باز چون ماہ ہائے میعاد در گزشتند وگمان کرد کہ نجات یافتہ است۔ راز ترسیدن خودرا پوشیدہ کرد وظاہر نکرد۔ مگراین نتوانست کہ قرائن ترسیدن را پوشیدہ کند۔ پس بہ تعلیم شیطان خود تاویل ہا تراشید وگفت درین شک نیست کہ من درایام پیشگوئی می ترسیدم۔ لیکن من از پیشگوئی نترسیدہ ام۔ بلکہ ازان دشمنان ترسیدم کہ برمن چون شیر حملہ کردند۔ چرا کہ اوشان در مقام اول من برمن مارے تعلیم یافتہ برانگیختند۔ وآن مار را چون حملہ کنندگان دیدم۔ پس ازان خوف بسوئے شہرے دیگر گریختم۔ تاکہ من ازان سرہنگان عذاب نجات یابم۔ لیکن درآن شہر نیز ہم ہمچو امن یابان گذاشتہ نشدم بلکہ در آنجا