عقلَہ صَابۃٌ من کمال الخشیۃ، وطفِق یجشَأ من بلدٍ إلٰی بلدٍ کالمجنون، ویجوب کل طریق کالذی یطوّحہ طوائح المنون۔ورآہ أناس کثیر فی زمن السیاحۃ، وہو یبکی أو لہ رنّۃ النیاحۃ، وشہدوا أنہ کان بادیَ الغمّۃ کثیر الکربۃ، کالذی یموت من الغُلّۃ، أو کالمجرمین المأخوذین۔ فلا شک أنہ خشِی وتنزَّلَ إلی الخوف من طغیانہ، ولا ریب أن زواجرَ نَبَءِنا نجَعتْ فی جَنانہ، وقرَعت کلماتی صِماخَ آذانہ، فخاف بہا قَہْرَ حضرۃ الکبریاء وانتہج علی قدرٍ مہجّۃَ الاہتداء ، علی طریق الإخفاء ۔ ثم قسا قلبہ بعد الأمن من الفَناء ، وإن اللّٰہ لا یعذب خائفین فی ہذہ الدنیا حتی یغیّروا سیر الخائفین۔ وإنہ أقرّ بخوفہ عند أحبابہ، وأخبرہم عمّا جریٰ علیہ فی أیام اضطرابہ، وکل أمر أخفاہ من جمعہ، أبدأہ سیل دمعہ، وکل ما ستر من المَین، أبدَئتْہ دموع العین۔ پیشگوئی حواس او پریدند۔ وعقل اورا از کمال خوف عارضہ دیوانگی لاحق شد۔ وشروع کرد کہ از شہرے بشہرے ہمچو دیوانہ میگشت۔ وہر راہے را ہمچو شخصے می برید کہ اورا حوادث روزگار دور می اندازند۔ ومردم بسیار اورا در زمانہ سیاحت دیدند کہ او میگریست یا آواز گریستن میداشت وگواہی دادن کہ آثار غم برو ظاہر بودند وبسیار بیقراری مے کرد۔ ہمچو کسے کہ از تشنگی می میرد یا ہمچو مجرمانے کہ گرفتارمی باشند۔ پس ہیچ شک نیست کہ او بترسید واز طغیان خود سوئے خوف فرود آمد۔ وپیشگوئی ما در دل او اثر کرد۔ وصماخ گوش اورا کلمات من بکوفت۔ پس بباعث آن کلمات از قہر باری تعالیٰ بترسید۔ وقدرے بطریق پوشیدہ راہ راست اختیار کرد۔ باز چون از موت بے غم شد دل او سخت گشت۔ و خدا تعالیٰ ترسندگان را درین دنیا سزا نمی دہد تاوقتیکہ سیرت ترسیدن را تبدیل نکنند۔واو نزد دوستان خودرا اقرار خوف خود کرد۔ و او شان راازان ہمہ ماجرا خبرداد کہ در روزہائے بیقراری بر وگزشتہ بود۔ و ہر امرے کہ او از جماعت خود پنہان داشت سیلاب اشک او او را ظاہر کرد۔