رضوا بہذہ الدنیا ونسوا یوم الدین، فکیف أُداوی خَتْمَ قلوبہم وأقفال ربّ العالمین؟ فالحاصل أن ’’آتم‘‘ خشِی فی المیعاد نبأَ الرحمٰن، ورجع إلی الحق بخوف الجَنان، لأنّہ ظنّ أن رِحْلتہ قربت ودنت، وخیامہ طُوِیَتْ، و أوتادہا قُلِعتْ، فخشِی علٰی نفسہ کالمأخوذین۔ فکان حقہ أن یُمہَل إلٰی زمان الاجتراء ، وتُرک إلی ساعۃ المراء والإباء ، فمہّلہ اللّٰہ إلی وقت رجَع إلی کفرہ وطغٰی، ثم أماتہ تعذیبًا فی الدنیا والأخریٰ، وکذٰلک مضت سنّتہ فی الأولین۔ وأمّا خوف’’آتم‘‘ من اللّٰہ القہار، فلا یخفی علیک عند التعمق فی الأخبار۔ ألا تریٰ أنہ بعد ما سمع منی نبأ العذاب۔ کیف ألقی نفسہ فی أنواع الاضطراب، وانقطع من الأحزاب والأ تراب، واختار کمجنونین شدائدَ الاغتراب، وأَنْأَتْہ الدہشۃُ عن الأہل والأحباب، حتی طارت حواسّہ من الہیبۃ، وأصابت بدنیا راضی شدند وآخرت را فراموش کردند۔ پس چگونہ مہر دلہائے ایشان وقفلہائے خدا تعالیٰ را علاج کنم۔ پس حاصل کلام این است کہ او در میعاد پیشگوئی از خبر خدا تعالیٰ بترسید وسوئے حق بخوف دل رجوع کرد۔ چرا کہ او ظن کرد کہ وقت کوچ او نزدیک رسید۔ وخیمہ ہائے او تہ کردہ شدند۔ و میخہائے آن خیمہ ہاکندہ شد۔ پس برجان خود ہمچو گرفتاران بترسید۔ لہذا این حق او بود کہ تا زمانہ بیباکی اورا مہلت دادہ شود وتاساعت جنگ و انکار گزاشتہ شود۔ پس خدا تعالیٰ او را تا وقتے مہلت داد کہ سوئے کفر خود رجوع کرد وطاغی شد۔ باز برائے سزا دادن در پنجہ موت گرفتار کرد۔ وہمچنین سنت خدا تعالیٰ در پیشینیان گزشتہ است۔ مگر ترسیدن اواز خدا تعالیٰ۔ پس بدان کہ آن امریست کہ بعد از فکر کردن دراخبار برتو پوشیدہ نخواہد ماند۔ نمی بینی کہ او بعد از شنیدن خبر موت چگونہ جان خودرا در انواع بیقراری ہا انداخت۔ و از گروہ خود و یاران خود جدائی ہا اختیار کرد۔ و ہمچو دیوانگان مصیبت ہائے مسافرت برخود پسندید۔ و دہشتے کہ در دل نشستہ بود ہمان دہشت او را از اہل و دوستان دور انداخت۔ تا بحدّیکہ از ہیبت آن