وذَکرنا ہذہ الآیات تلذُّذًا بالنعم الرحمانیۃ، وشکرًا للتفضلات الربّانیۃ،
ثم إتمامًا للحجۃ علی الطبائع الشیطانیۃ، واستزادۃً لنعم ربّ العالمین،
إذ بالشکر تدوم النعم وتزید الآلاء وتثبُت عطایا أرحم الراحمین۔
فالحاصل أنّنی قد عرضتُ ہذہ الأمور دعوۃً للطلباء ، ورحمًا
علی الأتقیاء الضعفاء ۔ فمن کان فی شک من أمری، وکان مُکفِّرَ زُمَری، فعلیہ
أن یسعٰی إلیَّ بقدم الرضاء ، ویختار طریقًا من ہذہ الطرق للاہتداء ،
لا للمِراء وطلب العَلاء ، ولا یرضی بغشاوۃ الجہل والخطاء ، ویأتینی
کالمتواضعین۔ فأرجو أن یرحمہ اللّٰہ ویجعلہ من المطمئنین۔ بید أنی ما أُمِرتُ
أن أدعو الذین ینحتون الآیات من عند أنفسہم ومن أمانی الجَنان، ثم
یقولون أَرِنا ہذہ لو کنتَ من الرحمٰن، وإن لم تأت بہا فلسنا بمؤمنین۔ أولئک
وما این نشانہارا محض از روئے لذت یافتن بہ نعتمہائے الٰہی نوشتیم۔ ونیز بہ نیت شکر خدا تعالیٰ
واتمام حجت برطبائع شیطانیہ وبطمع زیادت نعمت باری تعالیٰ بنگا شتیم۔
چرا کہ شکر کردن موجب دوام نعمت وزیادت وثبات آن می گردد۔
پس حاصل کلام این است کہ من این امور را بطور دعوت طالبین پیش کردم۔ و بطور رحم
برپرہیز گاران کمزور بیان نمودم۔ پس ہرکہ در امر من شک دارد۔ و مکفر جماعت من باشد۔ پس برو
لازم است کہ بقدم رضاء سوئے من بدود۔ و راہے را ازین رہ ہا برائے ہدایت یافتن نہ برائے جنگ و
بلندی جستن اختیار کند۔ و باپردہ جہل وخطا راضی نشود۔ و نزدم ہمچو تواضع
کنندگان بیاید۔ پس امید میدارم کہ خدا تعالیٰ برو رحم فرماید و اورا اطمینان بخشد۔ مگر این است کہ من
برائے این کار مامور نشدہ ام کہ کسانے را بخوانم کہ از طرف خود نشانہا بتراشند۔ باز مرا
گویند کہ این نشانہا مارا بنما۔ اگر از طرف خدا تعالیٰ ہستی۔ واگر ننمائی پس ما ازقبول کنندگان نیستیم۔ این مردم