الروایۃ مُقسِمًا باللّٰہ ومہللًا فولّیتم معرضین؟ مع أن أشہادًا عَدْلًا مِن قومہ
شہدوا علی أنہ من الصّالحین الصّادقین المصلّین الصائمین الزاہدین۔
وکذٰلک نبّہکم اللّٰہ کل مرّۃ، فما تنبّہتم کالمسترشدین۔
أ تُقسِمون أنکم رضیتم بما لم یسمع اللّٰہ دعواتکم، وحفظنی
وعصمنی وکرّمنی وأرغمَ أنفکم لسوء نیّاتکم؟ فأَقْسِموا إن کنتم صادقین۔
فإن کنتم تظنون أنکم علی الحق ونحن علی الباطل، فلمَ یعذّبکم اللّٰہ بما لا
ترضون بہ من الدلائل، وتتربصون علینا الذلۃ فتؤخذون فیہا منخوسین۔
بل اللّٰہ یکسِر جبتکم فی کل آن، ویُعلی عبدہ ببرہان، ویمزّق أجیاد
المستکبرین۔ فما لکم لا تُرفِؤن بالاستغفار، ولا تدرکون وقت الاعتذار،
ولا تتوبون خائفین؟ وإنّی بزعمکم أخادع الناس وأُضِلّ الوریٰ،
پس شما اعراض کردید۔ باوجودیکہ بسیارے از گواہان عادلان کہ از قوم او بودند گواہی دادند
کہ او نیک بخت وراست گو و پابند صوم و صلٰوۃ و مردے زاہد است۔
وہمچنین خدا تعالیٰ ہر بار شمارا خبر دار کرد پس ہمچو ہدایت مندان خبردار نشدید۔
آیا قسم میخورید کہ شما بدین امر راضی شدہ اید کہ خدا تعالیٰ بددعا ہائے شمارا قبول نکرد ومرا نگہداشت
وبزرگی داد وشمارا بباعث بدنیتی شما ذلت داد۔ پس قسم خورید اگر بر راستی ہستید۔
پس اگر شما گمان می کنید کہ شما برحق ہستید وما بربا طلیم۔ پس چرا خدا تعالیٰ شمارا بآن دلائل
کہ خلاف رضائے شماست عذاب می دہد۔ وبرما امید ذلت میدارید وہمہ ذلت برشما می افتد۔
بلکہ خدا تعالیٰ ہر دم بت شما را می شکند۔ وبندہ خود را بہ حجت بلند می گرداند۔ وگردن متکبران را می شکند
پس چہ شد شمارا کہ جامہ دریدہ خود را باستغفار پیوند نمی کنید۔ ووقت عذر آوردن رانمی دریا بید
وہمچو ترسندگان توبہ نمی کنید۔ ومن بگمان شما مردم را فریب مے دہم و مخلوق را گمراہ مے کنم۔