فی وقت غُربتی، وقال: عندی لک شہادۃ فاسمع مِنّی کلمتی، فرویٰ ما سمع من شیخہ بعین باکیۃ، ودموع متحدّرۃ، حتی ہیّج عبرتی، ثم أشاع کما أوصاہ شیخہ الولیّ ہٰذا الخبر، وبلّغ حالفًا ومہلِّلا إلٰی کل أُذن ہذا الأثر، وأشعتُ بإیماۂ رسالۃً مطبوعۃً، وأودعتُہا أخبارًا مسموعۃً، وزاحمَہ علماء تلک الخِطّۃ، وکادوا کل کَیْد لیصرفوہ عَنْ ہذہ الشہادۃ، فقال: لا أکتمہا أبدا ولا أتعامٰی بعد البصیرۃ، فأشاعہا حق الإشاعۃ، وبَلّغہا إلٰی الخواص والعامۃ، ثم توفاہ اللّٰہ ورفعہ إلی مقرّ المؤمنین۔ فبَیِّنُوا۔۔ أتُقسِمون أنکم رضیتم بہذہ الآیۃ من الرّحمٰن، وما کرہتم وما غاضبتم فی قلوبکم بالعدوان؟ فأَقْسِموا إن کنتم صادقین۔ أہذہ کانت تُقاتکم ودیاناتکم أن شیخًا کبیرًا من المسلمین رویٰ ہذہ و پیرشد وقت مرا یافت۔ پس درحالت مسافرت من نزدم آمد وگفت برائے تو نزد من گواہی است۔ پس کلام من بشنو۔ پس ہرچہ از شیخ خودشنیدہ بود بمن روایت کرد و درحالت روایت چشم او گریان بود واشک ہائے او جاری بودند۔ بحدیکہ مرا مستعد گریہ کرد۔ باز ہمچنان کہ شیخ خدا رسیدہ او وصیت کردہ بود این خبر را درمردم شائع کرد وبقسم و کلمہ تشہد این نشان رابہر گوشے رسانید۔ ومن باشارہ او یک رسالہ کہ دران این روایت بود طبع کردہ شائع کردم ودرآن رسالہ آن اخبار مسموعہ درج کردم۔ وعلماء آن نواح مزاحم اوشدند۔و از ہر قسم مکرے کردند تا اورا ازین شہادۃ باز دارند۔ پس گفت کہ من ہرگز این گواہی را پوشیدہ نخواہم کرد۔ وبعد از بصیرت کور نخواہم شد۔ پس آن گواہی را در خاص وعام چنانچہ باید شائع کرد۔ باز خدا تعالیٰ اورا وفات داد۔ وسوئے قرار گاہ مومنان برداشت۔ پس قسم خورید آیا شما بدین نشان الٰہی راضی شدہ اید۔ وہیچ کراہت نکردہ اید ونہ در دلہائے خود بظلم صریح خشمناک شدہ اید۔ پس قسم خورید اگر شما برراستی ہستید۔ آیا این پرہیز گاری شما بود واین دیانت بود کہ پیرے بزرگ از مسلمانان این روایت را بقسم وکلمہ تشہد بیان کرد۔