وأفتریٰ علَی اللّٰہ وأترک سبل التقویٰ، وفی نفسی معہا رزائل أُخریٰ، وأنتم قوم مُطہّرون لا عیب فیکم ولا طغویٰ، ثم مع ذٰلک یخزیکم اللّٰہ ویعذبکم بعذاب أَدْفَی، فلا تقدرون علی أن تردّوا عذابہ ولا تأتوننی معارضین۔ وإن اللّٰہ قد أنزل علیّ غیثَ نعماء مِدْرارًا ظاہرۃً وباطنۃ، وأنعم علیّ فی الأولٰی والآخرۃ، وفتح علیّ أبوابًا من الإلہامات، وحدائق من المکاشفات، فمن یمکث عندی نحو أربعین یومًا فأرجوا أنہ یریٰ شیءًا منہا، فہل لکم أن تعارضوا أو تُعرِضون عنہا؟ وإن اللّٰہ بشّرنی وقال: ’’یا أحمدُ أجیب کلَّ دعائک، إلّا فی شرکائک*، فأجاب دعواتٍ ضاق المقام عن الإتیان بذکر إجمالہا، * الحاشیۃ: لھذہ الفقرۃ قصّۃ لا یقتضی المقام ذکرھا۔ منہ وبر خدا تعالیٰ افترامی کنم و راہ تقویٰ رامے گذارم۔ و در نفس من سوائے این رزیلت ہا بسیار اند وشما قومے پاک ہستید نہ درشما عیبے ونہ ہیچ زیادتی۔ باز بااین ہمہ خدا تعالیٰ شمارا رسوامی کند و بعذاب خستہ کنندہ وکشندہ می میراند۔ پس ہیچ قدرت ندارید کہ عذاب او را رد بکنید و نہ بامن درمقام معارضہ می آئیند و خدا تعالیٰ برمن باران نعمت ہا کہ متواتر می بارد فرود آورد و در ظاہر و باطن و اول و آخر مرا نعمت ہا داد و برمن دروازہ از الہامات کشود و باغہائے مکاشفات مفتوح کرد۔ پس ہرکہ نزد من تاچہل روز بماند۔ پس امید دارم کہ چیزے از آنہا خواہد دید۔ پس آیا شما معارضہ توانید کرد یا کنارہ میکنید۔ و خدا مرا بشارت داد۔ وگفت کہ اے احمد من ہر دعائے تو قبول خواہم کرد۔ مگر دربارہ شرکاء تو۔ پس بان کثرت دعاہائے من قبول کرد کہ این مقام این قدر ہم گنجائش ندارد کہ بطور اجمال متعلق این فقرہ قصہ ایست کہ بدین مقام ذکر آن مناسبت ندارد۔