جہلا تہم فی الجرائد، وکادوا کالصّائد، وجاء وا بزُور مبین۔ ولما رأیت
أنہم أخلَوا کِنانتہم، وقضوا من المفتریات لُبانتہم، أشعتُ ما أشعت
کما ہو فرض الصادقین، فأعرضوا عن نِضالی، وفرّوا مِن عَسّالی،
ووارَوا وجوہہم کالکاذبین۔
أیہا الناس! ارقعوا علٰی ظَلْعِکم ولا تظلموا، وانتہوا ولا تفرطوا،
واحذروا ولا تجترؤوا، واذکروا الموت ولا تغفلوا، واذکروا آباء کم الغابرین۔
أتظنون أنکم تُتر!کون فی الدنیا ولذّاتہا، ولا تُقادون إلٰی الحاقّۃ ومُجازاتہا،
ولا تُساقون إلٰی مالک یوم الدین؟ ما لکم لا تنتہجون مہجۃ الاہتداء ،
ولا تعالجون داء الاعتداء ، وتمرّون بالحقّ محقرِّین؟
اعلموا أن فضل اللّٰہ معی، وأن روح اللّٰہ ینطق فی نفسی،
در اخبارہا شائع کردند۔ وہمچو شکاریان مکرہا نمودند۔ و دروغے صریح آور دند۔ پس ہرگاہ کہ دیدم
کہ اوشان تیردان خودہا خالی نمودند۔ و از مفتریات حاجت روائی خود کردند۔ شائع کردم
آنچہ شائع کردم چنانچہ فرض صادقین است۔ پس از مقابلہ من کنارہ جو شدند۔ واز نیزہ من بگریختند
و روہائے خود را ہمچو کاذبان پوشانیدند۔
اے مردمان برجانہائے خود نمی کنید وظلم مکنید۔ و باز ایستید و کار را بافراط
مرسانید۔ وبترسید و دلیری مکنید و مرگ خود را یادکنید و غافل مباشید۔ و پدران خود را کہ گذشتہ اند یاد کنید
آیا گمان می کنید کہ شما دردنیا ولذات آن گزاشتہ خواہید شد۔ وسوئے قیامت وپاداش آن کشیدہ نخواہید شد
وسوئے مالک یوم جزاء ہمچو گرفتاران روانہ نخواہید شد۔ چہ سبب است کہ راہ راست را نمی گیرید۔
وبیماری تجاوز ازحد را علاج نمی کنید۔ وبرحق چون میگزرید بہ تحقیرمے گزرید۔
بدانید کہ فضل خدا بامن است۔ و روح خدا در من سخن ہا مے کند۔