مِن ربّ السّماوات، فاللّٰہ الذی نجّی المسیح مِنْ صَلیْب الیَہُود، ورفعہ
إلی المقام الأعلٰی، أراد أن یُنجّیہ من صَلیْب النصَاریٰ مَرّۃ أُخریٰ،
فأرسلَنی حَکَمًا عَدْلًا لہٰذہ الخُطّۃ، وسَمّانی باسمہ لأکسر الصّلیْب وأُتِمَّ
ما بقی منہ من فرائض النّصیحَۃ، فکلّ ما أفعل کان علیہ
فحکم بینھم فیما اختلفوا فیہ۔ و ھو خیر الحاکمین۔
و لو لا ھٰذا الغرض فما کان وجہ لذکر ھٰذہ القصۃ۔ بل لو فُرضت
القصۃ علٰی خلاف ھٰذہ الصّورۃ۔ لکان لغوًا کلھا و محل اعتراض علٰی
فعل حضرۃ العزۃ۔ الم تکن ارض اللہ واسعۃ فیخفی المسیح فی مغارۃ
مِن المغارات۔ کما اخفی افضل الرسل عند التعاقبات۔ ففکر ایّ حاجۃ اشتدّت
لرفعہ الَی السّمٰوٰت۔ اخشی اللّٰہ رعب الیہود المخذولین۔ و ظنّ انھم
پس آن خدائے کہ مسیح را از صلیب یہود نجات دادہ بسوئے مقام بلند برداشت
ارادہ کرد کہ بار دوم او را از صلیب نصاریٰ نجات دہد۔
پس مرا بطور حکم عدل وبرائے این کار فرستاد ونام من مسیح نہاد تاکہ من صلیب را بشکنم۔ و کارے کہ از
مسیح باقی ماندہ بود باتمام رسانم۔ پس ہمہ آنچہ من مے کنم او کردے۔
پس حکم کرد در آنچہ اختلاف مے داشتند
پس اگر این غرض نبودے پس برائے ذکر این قصّہ ہیچ و جہے نبود بلکہ اگر این قصّہ را برخلاف
این صورت فرض کردہ شود ہمہ قصّہ لغو و محل اعتراض بر حضرت باری مے گردد۔
آیا زمین خدا فراخ نبود پس می بالیست کہ در غارے از غار ہا پوشیدہ
کردے۔ چنانچہ آنحضرت صلی اللہ علیہ و سلم را بوقت تعاقب پوشیدہ کرد۔ پس فکر کن کہ کدام حاجتے پیش
آمدہ بود کہ مسیح رابر آسمان برد۔ چہ خدا از رعب یہود بترسید و گمان کرد کہ ہر جا کہ در زمین پوشیدہ