بہ ناپاکی و خبث ہا زیستن بہ از این چنیں زیست نازیستن بیاﺅ بنہ سوئے انصاف گام زکیں توبہ کردن چرا شد حرام یقیں داں کہ قولم زحق پروریست نہ لاف و گزاف ست ونے سرسریست بہر مذہبے غور کردم بسے شنیدم بدل حجت ہر کسے بخواندم ز ہر ملتے دفترے بدیدم ز ہر قوم دانشورے ہم از کودکی سوئے ایں تا ختم دریں شغل خود را بینداختم جوانی ہمہ اندریں باختم دل از غیر ایں کار پرداختم بماندم دریں غم زمان دراز نخفتم ز فکرش شبان دراز نگہ کردم از روئے صدق و سداد بہ ترس خدا و بعدل و بداد چو اسلام دینے قوی و متیں ندیدم کہ برمنبعش آفریں چناں دارد ایں دیں صفا بیش بیش کہ حاسد بہ بیند درو روئے خویش نماید ازاں گونہ راہِ صفا کہ گردد بصدقش خرد رہنما ہمہ حکمت آموزد و عقل و داد رہاند ز ہر نوعِ جہل و فساد ندارد دگر مثل خود در بلاد خلافش طریقے کہ مثلش مباد اصولش کہ ہست آں مدارِ نجات چہ خورشید تابد بصدق و ثبات اصول دگر کیش ہا ہم عیاں نہ چیزے کہ پوشید نش مے تواں اگر نا مسلماں خبرداشتے بجاں جنس اسلام نگذاشتے محمد مہین نقش نور خداست کہ ہرگز چنوئے بگیتی نخاست تہی بود از راستی ہر دیار بکردار آں شب کہ تاریک و تار خدایش فرستاد و حق گسترید زمیں را بداں مقدمے جاں دمید نہالیست از باغِ قدس و کمال ہمہ آلِ او ہمچو گل ہائے آل