الا ایکہ خواہی نجات از خدا بقصر نجات از درِ حق در آ بحق گرد و حق را بخاطر نشاں منہ دل بباطل جو کژ خاطراں مشو عاشق زشت رُو زینہار وگر خوب گم گردد از روزگار زمین از زراعت تہی داشتن بہ از تخم خار و خسک کاشتن اگر گرددت دیدئہ عقل باز بجوئی رہِ حق زِ عجز و نیاز طلبگار گردی بصدقِ دلی بخواب اندر اندیشہ ہم نگسلی نگیری دمے استراحت ازاں مگر چوں زحق بازیابی نشاں اجل برسرت ہستی ات چوں حباب توزیں ساں سر اندر نہادہ بخواب بآباءو اجداد پیشیں نگر کہ چوں در گذشتند زیں رہگذر بیادت نماندست انجامِ شاں فراموش کردی در اندک زماں خودت با اجل چیست از مکر و بند چہ دیوار داری کشیدہ بلند چو ناگہ نہنگ اجل درکشد چرا آدمی ایں چنیں سرکشد بدنیائے دوں دِل مبند اے جواں تماشائے آں بگذرد ناگہاں بدنیا کسے جاودانہ نماند بہ یک رنگ وضع زمانہ نماند بدست خود از حالت دردناک سپردیم بسیار کس را بہ خاک چو خود دفن کردیم خلقے کثیر چرا یاد ناریم روز اخیر ز خاطر چرا یادشاں افگنیم نہ ما آہن جسم و روئیں تنیم بترس اے معاند ز قہر خدا کہ سخت ست قہر خداوند ما بہ ناکردنِ ترس پروردگار بسا شہر وِیراں شدند و دیار ازاں بے ہراساں نشانے نماند نشانے چہ یک استخوانے نماند ہمہ زیرکی در ہراسیدن ست وگرنہ بلا بر بلا دیدن ست