اس کے خاص ارادہ سے ظہور پذیر ہیںؔ ۔ یہ امر کبھی ثابت نہیں ہوسکتا کہ کبھی زاں دوگونہ مناہج تلقیں می کشاید رہ حصول یقیں ہر طبیعت بحسب فہم و خیال می براید بداں زچاہ ضلال غرض آں میل فطرتے کہ خدا کرد در فطرت بشر پیدا آں ہمی خواست وحی ربانی نظرے کن بغور تا دانی فطرتت چوں فتادہ است چناں چوں کشی سر ز فطرت اے ناداں اقتضائے طبیعتِ انساں کہ نہاد ست ایزد منان گہ بشر را کشد بسوئے قیاس تا نہد کار را بعقل اساس گاہ دیگر کشد بمنقولات تا بیار آمد از بیان ثقات زینکہ آرام قلب و اطمینان جز باخبار صادقاں نتواں نیزؔ چوں واجب است در تعلیم کہ بقدر خردَ بوَد تفہیم لا جرم راہ کشادہ اند دوتا تا رَسَد ہر طبیعتے بخدا تا ذکی و غبی و اشرف و دون رہ بیابند سوئے آں بیچون دیگر ایں است نیز ہم برہان بر ضرورات وحی آں رحمان کہ چنیں شہرت خدائے یگان ہرگز از جہد عقلہا نتواں گر نہ گفتے خدا اَنَا الْمَوْجُوْد چوں فتادے جہاں برش بسجود ایں ہمہ شور ہستی آں یار کہ ازو عالم ست عاشق زار خود بینداخت آں خدائے جہاں نہ بشر کرد بر سرش احساں اے دریغ ایں چہ آدمی زادند کز خدا درخودی بیفتادند عقل چوں شد چو فیض وحی نہ بود دیدہ را زِ آفتاب ہست وجود او اگر نورِ خود نہ بخشیدے چشم ما خود بخود چساں دیدے بلبل از فیض گل سخن آموخت منکر ازوے ہماں کہ چشم بدوخت ہمہ عالم گواہ آلائش اَ بْلَہَ منکر ز وحی و القایش