تبدل کرتی رہتی ہےؔ ۔ بلکہ عمیق نظر سے معلوم ہوگا کہ یہ تغیرات بھی اس علت العلل سِرّ سربستہ و ورائے وراء کہ کشاید بدون وحی خدا راز ذات نہاں کہ گوید باز جز خدائے کہ ہستَ محرم راز مشت خاکے فتادہ است براہ تند بادے بجوید از درگاہ تو نہ فہمی ہنوز ایں سخنم در دلت چوںِ فرو شوم چہ کنم اے دریغا کہ دل ز درد گداخت درد مارا مخاطبے نشناخت اے خورِ روئے یار زود برآ کہ دل آزرد از شب یلدا یک نگاہے بس است در دیں ہا کاش دیدے کسے ز خوف خدا آشکار است کفر و ایماں ہم گفتمت آشکار و پنہاں ہم ترک خوف خدا و بدعملی ایں دو چیز اند تخم تیرہ دلی ورنہ روئے نگار نیست نہاں ہر حجابے ز تست اے بیجاں از رگ جاں قریب تر یارست ہرزہ از تو درازی کار است ہرؔ کہ برخواست از خودی یکبار خود نشیند بکار او دادار حی و قیوم و قادر ست نگار تو مپندار مردہ اے مردار میل رفتن گرست جانب یار جانب صدق را عزیز بدار در شکے ہست خیز و تجربہ کن تا شکوکت بر آورم ازُ بن گر خرد پاک از خطا بودے ہر خرد مند باخدا بودے کس نرست از ذہول و سہو و خطا جز خداوند عالم الاشیاء نظرے کن زروئے استقرا گر کسے رَستہ است بازنما ورنہ باز آ زِ شورش و انکار جیفۂ کذب را مخور زنہار آخرت باخدا فتد سروکار خود نگہ کن بترس زاں دادار در خرابات اوفتاد دلے خودبخود چوں بروں شود زگلے رو بہ باطل نہادۂٖ باز آ دل بہ بد روئے دادۂٖ باز آ در مزابل فتادۂٖ باز آ ایں کجا ایستادۂٖ باز آ آخر اے لافِ زن ز عقل و خرد ہوش کن پامنہ بروں از حدّ