ہے کہ خود انسان کی طبیعت کسی خاص خاص وقتوں میں بولیوں میں تغیر در خور و مہ شکے نگیرد راہ تو ز دلدار خویش دیدہ بخواہ گمرہی تا دمے کہ سرتابی چوں بجوئی ز صدق دل یابی نیستی طالب حقیقت راز بس ہمیں مشکل است اے ناساز بروجودش ز صنعت استدلال ایں مجاز است نے چو اصل وصال وصلش از آلۂ مجازی نیست باز کن دیدہ جائے بازی نیست گر بر آتش دو صد جگر سوزی نیستت از قیاس پیروزی خبرے نیستت ز جانا نہ مے زنی ہرزہ گام کورانہ آں یقینے کہ بخشدت دادار چوں قیاس خودت نہد بکنار آں یکے از دہان دلدارے نکتہ ہائے شنید و اسرارے و آں دگر از خیال خود بگماں پس کجا باشد ایں دو کس یکساں اے کہ مغرور راہ مظنونی تو نہ عاقل کہ سخت مجنونی آں خدا را کزوست منت ہا بشمری زیر منت عقلاء ایں خدائی عجیب در دل تست کہ چنیں است زار و ماندہ و سست تانہ از عاقلاں مدد ہا یافت نتوانست سوئے خلق شتافت کے پسند وِ خرَد کہ آں اکبر شہرتے یافت از طُفیلِ بشر شبِ تارست و دشت و بیم دواں چوں بخوابی بغفلت اے ناداں خیز و برحال خود نگاہ بکن خطر راہ بہ بین و آہ بکن خیز و از نفس خود بپرس نشاں کہ چہ خواہد مراتب عرفاں مے تپد از برائے رفع حجاب یا قیاسش بس است در ہر باب افلا تبصرون گفت خدا خیز و درنفس چو تعطش ہا * وفی انفسکم افلا تبصرون تو اسیری بصد ہزار خطا ہر خطائے بتر ز اژدرہا عجب ایں کوری است و بے بصری کہ ازیں کار خام بے خبری سخن راست است نے زخطاست تو نہ فہمی سخن خطا اینجاست