اور اختیار سے ظہور میں نہیں آتے۔ اور نہ یہ کچھ قاعدہ مقرر ہوؔ سکتا کاںِ خرَدہا کہ در دلُ عقلاست ہمہ یک ذرۂ ز آتش ماست آں کلام خدا نہ برفلک است تا بگوئی کہ ہست دور از دست یا بگوئی کہ کار ہست محال برفلک رفتنم کدام مجال نے بزیر زمیں کلام خدا تابگوئی کہ چوں خزم آنجا چوں ز قعر زمیں بروں آرم خود چنیں طاقتے نمی دارم قطع عُذر تو کردہ داور پاک نورِ عرش آمداست برسر خاک گر ترا رحم آں یگاں بکشد دولتت سوئے او عناں بکشد اللہ اللہ چہ ریخت از انوار ہست رشح دگر در آں گفتار جہل گردد زدیدنش یکسو رو دہد صد کشائشے زاں رو نور بار آورد تلاوت او عالمے زیر بار منت او چشم بد دور ایں چہ ہست جمال ہست یک چشمۂ ز آب زلال تا جہاں رسم دلبری بنہاد کس چو او دلبری ندارد یاد آں شعاعے کزو شداست عیاں کس ندیدہ ز مہر و مہ بجہاں چندؔ برعقل خام نازکنی چہ کنم تا تو دیدہ بازکنی نقص خود بنگر و کمال خدا ذلت خویشتن جلال خدا از رہ عقل راہ ربّ مجید کس ندید است و کس نخواہد دید اندر آنجا کہ سوختن باید چوں رہے از قیاس بکشاید تا نشد وحی حق مدد فرما تا نیاوُرد بو نسیم صبا عقل را زاں چمن نہ بود خبر طائر فکر بود سوختہ پر آں صبا نگہتے زیار آوُرد تا خرد نیز رو بکار آورد بارہا آب خود نگار آورد تا نخیل قیاس بار آوُرد وقت عیش است و موسم شادی تو چہ در سوگ و ماتم افتادی تند بادے بخواہ از دادار تا خس و خار تو برد یک بار