کہ بولیوں میں ہمیشہؔ صدہا طرح کے تغیر و تبدل خود بخود ہوتے رہتے ہیں جن ایں محبت بہ ذرۂ امکاں واز دل افگندۂ خدائے یگاں لاابالی فتادہ زاں یار فارغی زاں جمال و زاں گفتار مُردگاں را ہمے کشی بہ کنار و از دلآرام زندۂ بیزار کس شنیدی کہ قانع ازیارست عشق و صبر ایں دوکار دشوارست آنکہ در قعر دل فزود آید دیدہ از دیدنش نیا سایَد تو دل خود بہ دیگراں دادہ یکسر از یار فارغ افتادہ ایں بود حال و طور عاشق زار ایں بود قدر دلبر اے مردار عاشقاں را بود ز صدق آثار اے سیہ دل ترا بعشق چہ کار تاز توہستی ات بدر نرود تخم شرک از دل تو بر نرود پائے سعیت بلند تر نروَد تا ترا دودِ دل بسر نروَد یار پیدا شود دراں ہنگام کہ تو گردی نہاں زخود بہ تمام تا نہ سوزی زسوز و غم نرہی تانمیری ز موت ہم نرہی چیست آں ہر زہ جان و تن کہ نسوخت آتش اندر دلے بزن کہ نسوخت کلبۂ جسم خودِ بکن برباد چوں نمی گردد از خدا آباد پائے خود را جداکن از تن خویش چوں نگیرد رہے صداقت پیش ہیچ چیزے چو ذات بیچوں نیست جگرے خوں شود کزوخوں نیست گنجہائے جہاں فدائے نگار بہ ز صد گنج خاک پائے نگار ہرچہ از دست او رسد آں بِہ خار او از ہزار بستاں بِہ ذلت از بہر او زعزت بِہ قلت از بہر او ز کثرتِ بہ مُردن از بہر او حیات مدام صد لذائذ فدائے آں آلام اے کہ در کوئے دلستاں گذری باوفا باش ور زجاں گذری صادقانے کہ طالب یار اند جانفشاناں ز بہر دلدار اند