بغیر سکھانے کے بے زبان رہے گا۔ تونۂ باخبر ازاں کوئے تونہ دانی جمال آں روئے خبرے زو بمردماں چہ دہی ماہ نادیدہ را نشاں چہ دہی سخن یار و سینۂ افسردہ جامۂ زندہ است بر مردہ گر بری ریگ را بزرگ و بلند جنبش باد خواہدش افگند ہست ما را یکے کہ ہر فیضاں میشود زاں محافظ تن و جاں آں خدائے کہ آفرید جہاں ہست ہر آفریدہ را نگراں ہرچہ باید برائے مخلوقات از لباس و خوراک و راہ نجات خود مہیا کند بمنت وجود کہ کریم است و قادر است و وَدود چشم خود کن بکشت صحرا باز خوشہ با خوشہ ایستادہ بناز ہمہ از بہر ماست تا بخوریم درد و رنجِ گرسنگی نہ بریم آنکہ از بہر چند روزہ حیات ایں قدر کردہ است تائیدات چوں نہ کردی برائے دار بقا نظرے کن بعقل و شرم و حیا سنگ افتد بر ایں چنیں فرہنگ کہ ز صدق است دور صد فرسنگ گرکنی سوئے نفس خویش خطاب کہ چہ سانت گذر شود بجناب خود ندائے بیایدت ز دروں کہ ز تائید حضرت بیچوں ناید اندر قیاس و فہم کسے کہ شود کار پیل از مگسے پس چہ ممکن کہ ذرۂ امکاں خود کند کار حق بزور و تواں شان دادار پاک را بشناس و از چنیں کسر شان او بہراس خویشتن را شریک او سازی پیش او دم زنی بانبازی ایں چہ عقل است اے بتر ز دواب ایں چہ برفہم تو فتاد حجاب گر کسے گویدت باستحقار کہ دریں شہر چوںُ تو ہست ہزار نیستی از کسے بعقل فزوں باتو ہم پایہ اند مردم دوں