تعلیم کی کچھ بھی حاجتؔ نہ ہوتی بلکہ بالغ ہوکر آپ ہی کوئی بولی ایجاد کرلیتا اے یکے ذرۂ ذلیل و خوار چہ شود عاجز از تواں دادار ہمہ ایں راست ست لافے نیست امتحان کن گر اعترافے نیست وعدۂ کج بہ طالباں ندہم کاذبم گر ازو نشاں ندہم من خود از بہر ایں نشاں زادم دیگر از ہر غمے دل آزادم ایں سعادت چو بود قسمت ما رفتہ رفتہ رسید نوبت ما نعرہ ہا میزنم برآب زلال ہمچو مادر دواں پئے اطفال تا مگر تشنگان بادیہ ہا گردم آیند زیں فغان و صلا لیک شرط است عجز و صدق و صفا آمدن بانیاز و خوفِ خدا جستن از غربت و تذلل دل و ز خلوص و اطاعت کامل گر کنوں ہم کسے بتابد سر گیرد از راہ عدل راہ دگر نے ز ما پرسد و نہ خود دانَد نے زِ کیں روئے خود بگرداند آں نہ انساں کہ کرمکِ دون ست راندۂ بارگاہ بے چون ست سروکارے بحق نمیدارد لاجرم لعنتش برو بارد حجت مومناں بر اوست تمام کارِ ما پختہ عذر اُو ہمہ خام اَیّھا الجامِحون فی الشھوات اَکْثِرُوا ذکرَ ھادمِ اللّذّات رفتنی است ایں مقام فنا دل چہ بندی دریں دو روزہ سرا عمرؔ اول ببیں کجا رفت است رفت و بنگر ز توچہ ہا رفت است پارۂ عمر رفت در خوردی پارہ را بہ سرکشی بردی تازہ رفت و بماند پس خوردہ دشمناں شاد و یار آزردہ صد چو تو معجبے بخورد زمیں سر ہنوزت بر آسماں ازکیں بشنو از وضع عالم گذراں چوں کند از زبانِ حال بیاں کیں جہاں باکسے وفا نکند نکند صبر تا جدا نکند