لیکن بہ بداہت عقل ظاہر ہے کہ اگر کسیؔ بچہ کو بولی نہ سکھائی جائے گر بود گوش بشنوی صد آہ از دل مردۂ درون تباہ کہ چرا رُو بتافتم ز خدا دل نہادم در آنچہ گشت جدا قدر ایں راہ پرس از اموات اے بسا گورہاُ پر از حسرات جائے آنست کز چنیں جائے از تورّع بروں نہی پائے ہرچہ اندازدت ز یار جدا باش زاں جملہ کاروبار جدا آخر اے خیرہ سرکشی تاچند کس ز دلدار بگسَلَد پیوند روئے دل را بتاب از اغیار باش ہر دم بجستجوئے نگار رو بدوکن کہ رو رخ یارست ہمہ رو ہا فدائے دلدارست تو بروں آزِ خود لقا این ست تو در و محو شو بقا این ست ہر کہ غافل ز ذات بیچون ست او نہ دانا کہ سخت مجنون ست تابکے رو بتابی از رخ دوست دیگرے را نشاں دہی کہ چو اوست در دو عالم نظیر یار کجا عاشقاں را بغیر کار کجا چو بدل آتشے زعشق افروخت دلستاں ماند و غیر او ہمہ سوخت لیکن این ست بخششِ یزداں تا نہ بخشند یافتن نتواں آں کساں را عطا شود ز خدا کز کمند خودی شوند رہا زیر حکم کلام حقِ َبروَند و زِ فرامین او بروں نشوند دیگرے را نمے دہند اینجا وَر دہندش ثبوت آں بنما غیر را آں وفا و مہر کجا زہد خشک ست غایت عقلا عاقلانے کہ برخرد نازاند بے خبر از حقیقت و رازند ہمچو گوری سپید کردہ بروں اندروںُ پر زخبث گوناگوں مرخدا را چوسنگ دادہ قرار عاجز از نطق و ساکت از گفتار آں خدائے کہ حی و قیوم است نزدِ شاں یک وجودِ موہوم است