چشم گر بودے غنی از آفتاب کس نبودے تیز بین چوں شپرے ہر کہ کورست و براہش صد مغاک وائے بروے گر ندارد رہبرے قوم دیگر را چنیں رائے رکیک در نشستہ از جہالت در سرے کان خدا ملکے دگر اندر جہان از دیارِ شان ندیدہ خوشترے ہمدگر روئے چو روئے خوب شان نامدش مرغوب طبع و خاطرے لاجرم از ابتدائش تا ابد ماند و خواہد ماند آنجا بسترے ملک دیگر گرچہ میرد در ضلال مے نگردد زوگہے مستفسرے داد مَریک ذرہ قومے را کتاب ترک کردہ صد ہزاران معشرے چون بروز ابتدا تقسیم کرد درمیانِ خلق از خیر وشرے راستی در حصہ او شان فتاد دیگراں را کذب شد آبشخورے قول شان این ست کاندر غیر شان آمدہ صد کاذب و حیلت گرے لیک نامد نزد شاں یک نیزہم آنکہ بودے از خدا دین گُسترے آنکہ ایشاں را نمودے راہ حق در کشودے کذب ہر کذب آورے تاشدے دادار را حجت تمام برسر ہر مسلم و متنصرے الغرض نزدیک شان دادارِ پاک ہست ظالم تر ز ہر ظالم ترے کو گزارد عالمے را در ضلال مبتلا در پنجہ ہر ماکرے خود ہمی دارد بیک قومے مدام ہمچو شیدائے کسے میل و سرے اینچنیں پر حمق رائے ایں قوم را حمق دیگر این کہ بروے فاخرے عاقبت این رائے زشت و بد خیال کرد ایشاں را عجب کور و کرے چشم پوشیدند از صد چشمہ_¿ سرنگون گشتند بریک آخورے سخت ور زیدند کیں باانبیا الامان از کینِ ہر متکبرے