بعد زاں آن نور دین و شرع پاک شد محیط عالمے چوں چنبرے خلق را بخشید از حق کام جان وارہانیدہ ز کام اژدرے یک طرف حیران از و شاہان وقت یک طرف مبہوت ہر دانشورے نے بعلمش کس رسید ونے بزور در شکستہ کبر ہر متکبرے اوچہ میدارد بمدح کس نیاز مدح او خود فخر ہر مدحت گرے ہست او در روضہ قدس و جلال واز خیال مادحان بالاترے اے خدا بروے سلام مارسان ہم برا خوانش زہر پیغمبرے ہر رسولے آفتاب صدق بود ہر رسولے بود مہر انورے ہر رسولے بود ظلے دین پناہ ہر رسولے بود باغے مثمرے گر بدنیا نامدے ایں خیل پاک کار دین ماندے سراسر ابترے ہر کہ شکر بعث شان نارد بجا ہست او آلائے حق را کافرے آں ہمہ ازیک صدف صد گوہر اند متحد در ذات و اصل و گوہرے امتے ہرگز نبودہ در جہان کاندران نامد بوقتے منذرے اول آدم آخرِ شان احمدست اے خنک آنکس کہ بیند آخرے انبیا روشن گہر ہستند لیک ہست احمد زان ہمہ روشن ترے آن ہمہ کان معارف بودہ اند ہر یکے از راہ مولیٰ مخبرے ہر کہ را علمے ز توحید حق ست ہست اصل علمش از پیغمبرے آن رسیدش از رہ تعلیم ہا گو شود اکنوں زنخوت منکرے ہست قومے کج رو و ناپاک رائے آنکہ زین پاکان ہمی پیچد سرے دیدہ شان روئے حق ہرگز ندید بس سیہ کردند روئے دفترے شور بختے ہائے بختِ شان بہ بین ناز برچشم و گریزاں از خورے