آفتاب و مہ چہ میماند بدو
در دلش از نور حق صد نیرے
یک نظر بہتر زعمر جاودان
گرفتد کس را برآن خوش پیکرے
منکہ از حسنش ہمی دارم خبر
جان فشانم گر دہد دل دیگرے
یاد آن صورت مرا از خود برد
ہر زمان مستم کند از ساغرے
می پریدم سوئے کوئے او مدام
من اگر میداشتم بال و پرے
لالہ و ریحان چہ کار آید مرا
من سرے دارم بآں روے وسرے
خوبی_¿ او دامن دل می کشد
موکشانم می برد زور آورے
دیدہ ام کوہست نور دیدہ ہا
در اثر مہرش چو مہر انورے
تافت آں روئے کزاں روسر نتافت
یافت آں درمان کہ بگزیدآں درے
ہر کہ بے او زد قدم در بحرِ دین
کرد در اول قدم گم معبرے
امی و در علم و حکمت بے نظیر
زیں چہ باشد حجتی روشن ترے
آں شراب معرفت دادش خدا
کزشعاعش خیرہ شد ہر اخترے
شدعیاں ازوے علی الوجہ الاتم
جوہر انسان کہ بود آں مضمرے
ختم شد برنفس پاکش ہر کمال
لا جرم شد ختم ہر پیغمبرے
آفتاب ہر زمین و ہر زمان
رہبر ہر اسود و ہر احمرے
مجمع البحرین علم و معرفت
جامع الاسمین ابرو خاورے
چشم من بسیار گردید و ندید
چشمہ چون دین او صافے ترے
سالکاں را نیست غیر ازوے امام
رہرواں را نیست جزوے رہبرے
جائے او جائے کہ طیر قدس را
سوزد از انوار آں بال و پرے
آں خداوندش بدادآں شرع و دین
کان نگردد تا ابد متغیرے
تافت اول بر دیار تازیان
تازیانش را شود درمان گرے