اپنی کلام کی مثل پیش کرنے سے عاجز اور قاصر ٹھہراوے اور سخت سخت لفظوں بےؔ ایمان توز استکبار سر بر آسماں ​ پازدہ بیروں زراہ بندگاں تانگردد عجز در نفست عیاں ​ نور حقانی چساں تابد برآں تانمیرد دانۂ اندر زمیں ​ کے زیک صد میشود تو خود بہ بیں نیست شو تا بر تو فیضانے رسد ​ جاں بیفشاں تادگر جانے رسد تاتو زار و عاجز و مضطرنۂ ​ لائق فیضان آں رہبرنۂ چیست ایماں وحدہٗ پنداشتن ​ کار حق را باخدا بگذاشتن چوں ز آموزش خرد را یافتی ​ پس ز تعلیمش چرا سر تافتی اندرون خویش را روشن مداں ​ آنچہ می تابد بتابد ز آسماں کور ہست آں دیدہ کش ایں نورنیست ​ گورہست آں سینہ کزشک دور نیست صالحین و صادقین و اتقیا ​ جملہ رہ دیدند از وحئ خدا آں کجا عقلے کہ از خود داندش ​ فہمد آں شخصے کہ او فہماندش عقل بے و حیش بتے داری براہ ​ بت پرستی ہاکنی شام و پگاہ پیش چشمت گرشدے ایں بت عیاں ​ از سر شکِ تو شدے جوئے رواں لیک از بدقسمتی چشمت نماند ​ بت پرستی آخرت چوں بت نشاند عقل در اسرارِ حق بس نارساست ​ آنچہ گہ گہ می رسد ہم از خداست گر خرد پاکیزہ رائے آورد ​ آں نہ از خود ہم زجائے آورد تو بہ عقل خویش در کبر شدید ​ ما فدائے آنکہ او عقل آفرید در قیاسات تہی جانت اسیر ​ جان ما قربان علم آں بصیر نیک دل بانیکواں دارد سرے ​ برگہر تف میزند بد گوہرے ہست بر اسرار اسرار دگر ​ تا کجا تازَد خرِ فکر و نظر ایں چراغِ مردہ از زور ہوا ​ چوں رہ باریک بنماید ترا وحی یزدانی ز رہ آگہ کند ​ تا بمنزل نور را ہمرہ کند