اور ملعون اور جہنمی کہنے سے بلکہ نہ بنانے والوں کے لئے بحالت انکار سزاء موت مقرر مافتادہ بے ہنر در جسم و جاں ​حمق باشد دم زنی با آں یگاں چیست دیں خود را فنا انگاشتن ​ و از سر ہستی قدم برداشتن چوں بیفتی با دوصد درد و نفیر ​ کس ہمی خیزد کہ گردد دست گیر باخبر را دل تپد بر بے خبر ​ رحم بر کورے کند اہل بصر ہمچنیںؔ قانونِ قدرت اوفتاد ​ مر ضعیفاں را قوی آرد بیاد چوں ازیں قانوں شود رحماں بروں ​ رحم یزداں ازہمہ باید فزوں آنکہ او ہر بار ما برداشت است ​ ہیچ رحمت را فرو نگذاشت است چوں زما غافل شود در امر دیں ​ شرمت آید از چنیں انکار وکیں دل منہ در خاکدان بے وفا ​ یاد کن آخر وفاہائے خدا بارہاشد برتو ثابت کایں عقول ​ مبتلا ہستند در سہو و ذہول بارہا دیدی بعقل خود فساد ​ بارہا زیں عقل ماندی بے مراد با ز نخوت میکنی برعقل خویش ​ و از دلیری میروی نادیدہ پیش نفس خود را پاک کن از ہر فضول ​ ترک خود کن تاکند رحمت نزول لیک ترک نفس کے آساں بود ​ مردن و از خود شدن یکساں بود ایں چنیں دل کم بود در سینۂ ​ کاں بود پاک از غرور و کینۂ درحقیقت مردم معنی کم اند ​ گو ہمہ از روئے صورت مردم اند ہوش کن اے در چہے افتادۂ ​ عقل و دیں از دست خود در دادہ غیر محدودی بہ محدودی مجو ​ کارِ نورِ محض از دودی مجو آنچہ باید جست باعجز و نیاز ​ تو مجو با کبر و خود بینی و ناز وَہ چہ خوب ست ایں اصولِ رہروی ​ یادگار مولوی در مثنوی زیرکی ضد شکست ست و نیاز ​ زیرکی بگذارد باکوئی۱؂ بساز زانکہ طفل خورد را مادر نہار ​ دست و پا باشد نہادہ درکنار کیوسوسۂ دوم :۔ اگر یہ بھی قبول کرلیں کہ معرفت کی تکمیل کے لئے ایک ایسے الہامؔ