میں ذلّت کی خاک بھرنے والے پیدا ہوجاتے۔ یہ خدا ہی کی شان ہے کہ سارے جہان کو زندگی در مردن عجز و بکاست ​ہر کہ افتادست او آخر بخاست ہست جام نیستی آب حیات ​ ہر کہ نوشید ست اُو ر ست از ممات عاقل آں باشد کہ جوید یار را ​ و از تذلل ہا برآرد کار را ابلہی بہتر ازاں عقل و خرد ​ کت بچاہ کبر و نخوت افگند طالب حق باش و بیروں از خود آ ​ خود روی ہا ترک کن بہر خدا من ندانم ایں چہ ایمان ست و دیں ​ دم زدن در جنب رب العالمین توؔ کجا و آنِ قادر مطلق کجا ​ توبہ کن ایں ابلہی ہا کم نما یک دمے گر رشح فیضش کم شود ​ ایں ہمہ خلق و جہاں برہم شود پست ہستی لاف استعلا مزن ​ و از گلیم خویش بیروں پا مزن عابد آں باشد کہ پیشش فانی است ​ عارف آںُ کو گویدش لاثانی است خویشتن را نیک اندیشیدۂ ​ اے ہداک اللّٰہ چہ بد فہمیدۂ ایں چنیں بالا ز بالا چوں پری ​ یا مگر زاں ذات بیچوں منکری کاخ دنیا را چہ دیدستی بنا ​ کت خوش افتادست ایں فانی سرا دل چرا عاقل بہ بندد اندرایں ​ ناگہاں باید شدن بیروں ازیں ازپئے دنیا بریدن از خدا ​ بس ہمیں باشد نشان اشقیا چوں شود بخشائش حق برکسے ​ دل نمے ماند بہ دنیائش بسے ہوش کن کیں جائگہ جائے فناست ​ باخدا میباش چوں آخر خداست زہر قاتل گر بدست خود خوری ​ من چہ ساں دانم کہ تو دانشوری آں گروہے بیں کہ از خود فانی اند ​ جاں فشاں برگفتۂ ربانی اند فارغ افتادہ ز نام و عز و جاہ ​ دل ز کف و از فرق افتادہ کلاہ دور تر از خود بہ یار آمیختہ ​ آبرو از بہر روئے ریختہ دیدن شاں میدہد یاد از خدا ​ صدق ورزاں در جناب کبریا