| نہ وجودے بذاتِ او انباز | نہ کسے در صفات او انباز |
| ہمہ پیدا ز دست قدرتِ او | کثرت شان گواہ وحدت او |
| گر شریکش بُدی ز خلق دگر | گشتی ایں جملہ خلق زیر و زبر |
| ہرچہ از وصف خاکی و خاک ست | ذاتِ بیچون او ازاں پاک ست |
| بند بر پائے ہر وجود نہاد | خود زہر قید و بند ہست آزاد |
| آدمی بندہ ہست و نفسش بند | در دو صد حرص و آز و سر بکمند |
| ہمچنیں بندہ آفتاب و قمر | بند در سیرگاہِ خویش و مقر |
| ماہ را نیست طاقت ایں کار | کہ بتابد بروز چوں احرار |
| نیز خورشید را نہ یارائے | کہ نہد بر سریر شب پائے |
| آب ہم بندہ ہست زیں کہ مدام | بند در سروے است نے خود کام |
| آتشے تیز نیز بندئہ او | در چنیں سوزشے فگندئہ او |
| گر برآری بہ پیش او فریاد | گرمیش کم نہ گردد اے استاد |
| پائے اشجار در زمیں بندست | سخت درپا سلاسل افگندست |
| ایں ہمہ بستگان آں یک ذات | بروجودش دلائل و آیات |
| اے خداوند خلق و عالمیان | خلق و عالم ز قدرتت حیران |
| چہ مہیب ست شان و شوکت تو | چہ عجیب ست کار و صنعت تو |
| حمد را باتو نسبت از آغاز | نے دراں کس شریک نے انباز |
| تو وحیدی و بے نظیر و قدیم | متنزہ ز ہر قسیم و سہیم |
| کس نظیر تو نیست در دو جہان | بر دو عالم توئی خدائے یگان |
| زور تو غالب است برہمہ چیز | ہمہ چیزے بہ جنب تو ناچیز |
| ترست ایمن کند ز ترس و خطر | ہر کہ عارف ترست ترساں تر |