شیوہ اش مے شود فدا گشتن بہرحق ہم زجاں جدا گشتن در رضائے خدا شدن چوں خاک نیستی و فنا و استہلاک دل نہادن در آنچہ مرضی یار صبر زیر مجارئی اقدار تو بحق نیز دیگرے خواہی ایں خیال ست اصل گمراہی گر دہندت بصیرت و مردی ازہمہ خلق سوئے حق گردی درحقیقت بس ست یار یکے دل یکے جاں یکے نگار یکے ہر کہ او عاشق یکے باشد ترکِ جاں پیشش اند کے باشد کوئے او باشدش زبستاں بہ روئے او باشدش زریحاں بہ ہرچہ دلبر بدوکند آں بہ دیدنِ دلبرش زصدجاں بہ پا بہ زنجیر پیش دلدارے بہ ز ہجراں و سیر گلزارے ہر کہ دارد یکے دلآرامے جز بوصلش نیابد آرامے شب بہ بستر تپد ز فرقت یار ہمہ عالم بخواب و او بیدار تا نہ بیند صبوری اش ناید ہر دمش سیل عشق بر باید در دلِ عاشقاں قرار کجا توبہ کردن ز روئے یار کجا حسن جاناں بگوشِ خاطر شاں گفت رازے کہ گفتنش نتواں ہم چنیں ست سیرتِ عشاق صدق ور زاں بایزد خلاق جاں منور بشمع صدق و یقیں نور حق تافتہ بہ لوح جبیں کام یابان و زیں جہاں ناکام زیرکاں دُور تر پریدہ ز دام از خود و نفس خود خلاص شدہ مہبط فیض نورِ خاص شدہ در خداوند خویش دل بستہ باطن از غیر یار بگسستہ