اے رسن ہائے آز کردہ دراز زیں ہوس ہا چرا نیائی باز دولت عمر دمبدم بزوال تو پریشاں بفکر دولت و مال خویش و قوم و قبیلہ پر ز دغا تو بریدہ برائے شاں ز خدا ایں ہمہ را بکشتنت آہنگ گہ بصلحت کشند و گاہ بہ جنگ خاک بر رشتہ کہ پیوندت بگسلاند ز یار دل بندت ہست آخر بآں خدا کارت نہ تو یارِ کسے نہ کس یارت قدمِ خود بنہ بخوفِ اتم تاروی از جہاں بصدق قدم تا خدا ات محب خود سازد نظر لطف بر تو اندازد بادہ نوشی زعشق و زاں بادہ مست باشی و بے خود افتادہ نیست ایں جائے گہ مقام مدام ہوش کن تا نہ بد شود انجام مہر آں زندہ نورت افزاید مہر ایں مردگان چہ کار آید لقمہ و معدہ و سر و دستار سربسر ہست بخشش دادار حق باری شناس و شرم بدار پیش زاں کز جہاں بہ بندی بار رو ازو ازچہ رو بگردانی سگ وفا مے کند تو انسانی ترس باید ز قادرے اکبر ہر کہ عارف ترست ترساں تر فاسقاں در سیاہ کاری اند عارفاں در دعا ﺅ زاری اند اے خنک دیدئہ کہ گریانش اے ہمایوں دلے کہ بریانش اے مبارک کسیکہ طالب اوست فارغ از عمر و زید با رُخِ دوست ہر کہ گیرد رہِ خدائے یگاں آں خدایش بس ست در دو جہاں لاجرم طالب رضائے خدا بگسلد از ہمہ برائے خدا