پاک از دخل غیر منزلِ دل یار کردہ بجان و دل منزل دین و دنیا بکار او کردند بر درش اوفتادہ چو گردند ریزہ ریزہ شد آبگینہ ¿ شاں بوئے دلبر دمد ز سینہ ¿ شاں نقش ہستی بشست جلوئہ یار سرزد آخر زِجَیبِ دلِ دلدار گر برآرند شعلہ ہائے دروں دود خیزد ز تربت مجنوں نے ز سرہوش نے زپا خبرے در سر دلستاں بخاک سرے ہر کسے را بخود سروکارے کار دل دادگاں بدلدارے ہر کسے را بعزتِ خود کار فکر ایشاں ہمہ بعزتِ یار تو سرِ خویش تافتہ از دیں حاصل روزگار تو ہمہ کیں در عناد و فساد افتادہ داد و دانش ز دست خود دادہ سرکشیدہ بناز و کبر و ریا و از تدین نہادہ بیروں پا چوں خدا ات نداد نور دروں عقل و ہوشِ تو جملہ گشت نگوں کفر گوئی عبادت انگاری فسق ورزی ثواب پنداری صد حجابت بچشم خویش فرا باز گوئی کہ آفتاب کجا پردہ بردار تا بہ بینی پیش جانِ ما سوختی بکوری ¿ خویش تافتی سر ز منعم منان ایں بود شکر نعمت اے نادان دل نہادن دریں سراچہ دوں عاقبت مے کند زدیں بیروں ترک کوئے حق از وفا دورست دل بغیرے مدہِ کہ غیورست دانی و باز سرکشی از وے ایں چہ برخود ستم کنی ہے ہے ہرچہ غیرے خدا بخاطر تست آں بت تست اے بایماں سست