قصیدہ
درمدح حضرت اقدس مولانا و مرشدنا مسیح موعود صاحب سلمہ اللہ تعالیٰ
از اٰ ثم بندہ رحمت علی از مقام برناوہ
ای ذات تو کان گوہرِ علم
دانی تو بہائے جوہرِ علم
از علم دلِ تو گنج بر گنج
و ز خامہ کشادۂ درِ علم
علمست بذات روح پرور
تو آمدی روح پرورِ علم
تو نافہ کشائے پردۂ راز
تو نشر شمیم عنبرِ علم
در دیدہ نشین تو مردم آسا
ای صدر نشین و سرورِ علم
تو نورِ چراغِ دینِ احمد
تو شمع منار و منبرِ علم
ایمان ز تو جیغہ جیغۂ ابرو
تو غازۂ روئے دلبرِ علم
تو مظہر آخرین منہم
تو اوّل حرفِ آخرِ علم
برتُست رہِ ہُدیٰ نمودن
امروز توئی چو رہبرِ علم
اکنون تو کلاہ ناز بر کن
ای تاجِ مزین سرِ علم
دادی خبرِ وفاتِ عیسیٰ
کو بود نہان بدفترِ علم
فرخندہ بمان کہ تازہ کردی
زیبندہ لباس دربرِ علم
آن وعدہ کہ عالمِ زمانہ
کردست بما زِ داورِ علم
بینم بہ رخت نشان موعود
گونیست مرا بصائرِ علم
تو مہدی و ہادئ زمانے
تو عیسیٰ و خوش پیمبرِ علم
در دست پئی گلوی دجال
داری تو کشیدہ خنجرِ علم
بر روہمہ عالمان صورت
دارند حجاب اکبرِ علم
آنرا کہ ہدایت ازل ہست
آرند کشان کشان برِ علم
برمن نظرے زِ چشم رحمت
ای روئے تو نیک منظرِ علم
من تشنہ لب و فتادہ در رہ
تو ساقی آب کوثرِ علم
ِللہ تو مکن زِ من دریغے
نورے زِ مہ منوّرِ علم