و ؔ یعطیھا خیر الکونین و یجعلہا من الذین أوتوا حظ الدارین و یسعدون۔ یا قیصرۃ الھند وُقیتِ التَّلَفَ و أُنیست کل رُزء سلَف، قد بذلت فی اقامۃ الامن جھد المستطیع و وسعت الحریۃ غایۃ التوسیع و نجیت المسلمین من ھموم ناصبۃ، و أخرجت لھم اصداف درر ناضبۃ و رأینا منک راحۃ القلوب و قرۃ الاعین و تودیع الکروب فواھًا لک لو کنت من الذین یسلمون۔ جزاک اللّٰہ عنا خیر الجزاء۔ و اعطاک ما فی قلبک من التمنا ۱؂۔ لا ینسی نعماء ک ذریۃ المسلمین، و لا یمحی ترجمہ: و او را در جماعہ کہ بخدا و رسول وے ایمان آوردہ اند۔ داخل و در عطائے خیر کونین وحظ دارین شامل سازد۔ اے قیصرہ ہند (خدا از تلف محفوظت دارد و ہر رنج گزشتہ از دلت فراموش بشود) ہر قدر استطاعت و جہد و سعی ممکن بود در اقامت امن و توسیع آزادی و فراغ بال مبذول فرمودی۔ و مسلمانان را از اندوہ و رنج جان فرسا نجات بخشیدہ دامن دامن در ہائے مقصود بر اوشان نثار کر دی۔ بخدا کہ از لطف تو راحت قلوب و قرت اعین نصیب ماشدہ۔ اے فرخا حال نیکو مآل تو اگر لباس پاکیزۂ اسلام را در برمیداشتی۔ حق تعالیٰ از ماجزائے خیرت د ہد و ہمہ متنمیات دل ترا بر آرد۔ اولاد مسلمانان احسانہائے ترا ابدا فراموش نہ کنند۔ و نام ہمایونت از دفتر اہل فرقان تا قیامت محو نشود۔ اے خوشا حال تو۔ تو بر قومے نظر احسان و امتنان مبذول فرمودی کہ ذلیل و خوار گردیدہ بود۔ این زمان و زمانیان منقطع شوند ولے مآثر جمیلہ ات ابدالدہر روئے انقطاع نخواہد دید۔