توؔ ھینَ الرسول الکریم و سَبَّہ و طعنًا فی دینہ والضحک علیہ کما انکم فی ھذا الزمان تسمعون۔ او ھل سمع أحد من الأولین ازدراء کتاب اللّٰہ و احتقار رسولہ بألفاظ شنیعۃ مؤلمۃ کما تسمعھا آذانکم فلم تعجبون من رحمۃ اللّٰہ فی ھذا الطوفان ایھا النائمون۔ ألاترون کیف یسخرون منکم و من دینکم سخر اللّٰہ منھم و اصمھم و اعماھم فھم لا یُبصرون۔ ایھا الاعزۃ ھل أتی زمان علی احدکما اتی علیکم سمعتم من اھل الکتاب اذًی کثیرا و سبقوا فی الافتراء و السبّ والایذاء و صُبَّت علی الاسلام مصائب ترتع الحمیر فی مرعی الخیل و ترثع الکلاب علی الغِیل بشدۃ المیل فای زمان بعد ذالک تنتظرون ترجمہ: بسوئے مغرب می برد۔ ہان اے مومنان نگاہے بے اندازید کہ چہ طور حق تعالیٰ نبوت رسول خود را (علیہ الصلوٰۃ والسلام) صدق و راستی بظہور آوردہ۔ و یقین بدانید کہ مراد از نار ہمین نار فتن بودہ کہ از مغرب پدید ار شدہ و لباس تقویٰ را پاک سوختہ۔ گاہے بخیردان را از زبانہ ہایش مے ترساند و وقتے نور خود را در دیدۂ آنہا جلوہ می دہد۔ و آنہا دل ازدست دادہ و شیداش گردیدہ اند۔ نظر بر این حال نباید ازآن مدلول ظاہرش فہم کنید از مشاہدہ دیدہ بربندید۔ و بدانید کہ کلمات رسول اللہ صلی اللہ علیہ وسلم را کہ شان بلند و بزرگ دارد۔ جز کسے نمی فہمد کہ او را از معارف بہرہ وا فی دادہ اند وہم دل دانا و چشم بینا و گوش شنوا دارد۔ این چنین شخصے از پروردگار خود صاحب بصیرت می باشد۔ و بر این رتبۂ