فجذؔ بوا الی الشھوات واستیفاء اللذات والتحقوا بالبھائم والحشرات و عصوا ربھم و أبویھم و اکابرھم و أُشربوا فی قلوبھم الحریۃ و غلبت علیھم الخلاعۃ والمجون۔ فأراد اللّٰہ ان یحفظ عزۃ کتابہ و دین طلابہ من فتن تلک النوادر کما وعد فی قولہ: 3 ۱؂ فانجز وعدہ و اید عبدہ فضلا منہ و رحمۃ و اوحی إلیّ أن أقوم بالإنذار و انزل معی نوادر النکات و العلوم و التائیدات من السماء لیکسربھا نوادر المتنصرین و صلیبھم و یحتقرأدبھم وأدیبھم ویدحض حجتھم و یفحم بعیدھم و قریبھم فمظھر نوادر الارض و فتنھا ھو الذی سمی بالدجال المعھود۔ ومظھر نوادر السماء ترجمہ: بزرگ است و حقیقت ستمگاران خوف از خدا ندارند و دنیا را نگذارند۔ و رو بہ تقویٰ نیارند۔ از فسق و فجور دل و دیدۂ آنہا از نور و بصارت محروم شد لاجرم در تاریکیہا سرگردانیہا می کشند۔ دلہائے آنہا در زیر غلاف ہا ست و دیدہ مانند آئینہ کہ جلا ندارد۔ غیر از خوردن و نوشیدن ندانند۔ از خدا رو گردانیدہ رو بہ معبودان باطل آوردہ اند۔ مسلمانان از کثرت فتنہ ہا و آزار ہائے آنہا بجان آمدہ اند۔ درختان آنہا ہر روز در بالیدن و ترقیات آنہا در افزونی است۔ از ہرکرانۂ زمین نمودار شدہ اند و در دنیا افزونی فوق العادہ نصیب آنہا می باشد۔ و اسلام مثل درختے کہنہ شدہ کہ ثمر ندارد یا مانند ما کیانی کہ بیضہ نمی گذارد۔ باید گریندگان بگریند و نوحہ کنند۔ امانت و موضع اش ضائع و دیانت محو و علم