اخرؔ ٰی بقولہ: ’’3‘‘ ۱؂۔ ولکن تنسون بشارات ربکم و فی آیاتہ تُلحدون۔ اعلموا ایھا الأعزۃ أن السماء و الارض کانتا رتقا ففتقھما اللّٰہ فکشطت السماء بأمرہ و صدعت و نزلت نوادر و خرجت لیبتلی اللّٰہ عبادہ الی أیّ جھۃٍ یمیلون۔ و تقدمت نوادر الارض علی نوادر السماء فاغتر الناس بصنائعھا و عجائب علومھا و غرائب فنونھا وکادوا یھلکون۔ فنظر الرب الکریم الی الارض و رآھا مملوّۃ من المھلکات و مترعۃ من المفسدات و رأی الخلق مفتونا بنوادرھا و رأی المتنصّرین انہم ضلوا و یضلون۔ ورأی فلاسفتھم اختلبوا الناس بعلومھم و نوادر فنونھم فوقعت تلک العلوم فی قلوب الاحداث بموقع عظیم کانھم سحرو ترجمہ: نصیب شما گردد۔ از انجملہ آتش فتنہ ہا و گمراہی ہاست کہ مردم را از مشرق بسوئے مغرب بردہ۔ و درین پندست بجہت آنہا کہ از خدا می ترسند۔و ابلیس مردم را ازپس و از راست و چپ فراگرفتہ و بسیارے از شامت اعمال خود اسیر پنجۂ او شدند۔ و ازین ابتلاجز مرحومے محفوظ نماند۔ و درمیان انہا و ایمان انہا موج ضلالت حائل شدہ آنہا غرقۂ بحر ہلاک شدند۔ و اکثرے از آنہا بعد از ارتداد در کفر و عداوت قدم پیشتر نہادند و در افتراء بر اسلام اطفائے نورش سعی ہرچہ تمامتر بجا آوردند ولے بر اضرار و کسرش قادر نشدند۔ و کتاب اللہ را کہ دست کردند از حجت ہائے بینہ و انوارش مملو یافتند لاجرم زیان زدہ و ناکام بازگشتند۔ و این ہمہ در چشم آنہا کہ از ظلم و کبرمی ستیزند۔ امرے دشوارو