لذؔ اتہ شریکا فی آخر الزمان ولو إلی أیام معدودات۔ ألا ساء ما تحکمون۔ و اما الواقعۃ المسنونۃ المعلومۃ التی أراد اللّٰہ ان یریہ غریبۃ نادرۃ فنظیرہ* فی القرآن واقعۃ حلم فرعون اذ قال: 3 333 33 ۱؂ ۔ و کذالک رؤیا یوسف علیہ السلام: 3333 ۲؂ ۔ فھذہ النظائر حاکمۃ بیننا و بین قومنا و بیان شاف فیما کانوا فیہ یختلفون۔ و یشابھھا واقعۃ نزول المسیح ترجمہ: پیدا کردیم کہ بیک نامش یاد فرمایند۔ وطینت من در طینت بلندش محو و ناپیدشد۔ این است آنچہ رب ذوالجلال مرا تعلیم کردہ۔ اکنون اختیار داری ہر رائے کہ میخواہی بزن ولے از خدا بترس و رو بہ خواہش ہائے دنیا میار۔ و کلام کلّی درین مقام آنست کہ انبیاء علیہم السلام کہ انتقال بہ حظیرہ قدس فرمودہ اند۔ در ہر وقتے از اوقات بہ سبب تقریب و تحریک باری تعالیٰ بر زمین تدلّی میفرمایند۔ ہر گاہ زمان تدلّی در رسد خدائے حکیم دیدہ ایشان را بطرف زمین مصروف می سازد۔ و می بینند کہ زمین از شرک و کفر و فساد ظلم پرشدہ۔ و چون بریکے از ایشان آشکار شود کہ مبدء و منتہاء آن ہمہ شر و فساد امت وے بودہ است روحش آن زمان از شدت اضطراب از حق تعالیٰ در میخواہد کہ بجہت وعظ و پند آنہا بر زمینش نزول