ثابتۃؔ متحققۃ منصوصۃٌ و لا یشک فیھا الا الجاھل الغبی البلید الذی لا ینظر فی القرآن و یجادل کالأعمٰی۔ و ھذا الرَّجع والصدع جار فی السماوات والارض من یومٍ خلقھما اللّٰہ و قال 33 ۱ ۔ فمالت السماء الی الارض کالذکر إلی الأُنثٰی، و لاجل ذالک اختار الرب الکریم لفظ الرجع للسماء ولفظ الصدع للارض إشارۃ الی انھما تجتمعان دائما کاجتماع الذکور والإناث و لا تأبی احداھما من الأخری و لا تطغی۔ فتاثیرات السماء تنزل ثم تنزل والارض تقبلھا ثم تقبل ولا تنقطع ھذہ السلسلۃ الدوریّۃ طرفۃ عین و لو لا ذالک لفسدت الارض و ما فیھا۔
و قال اللّٰہ تعالٰی فی اوّل ھذہ الآیۃ : 3 ۲ وقال
ترجمہ: تعالیٰ نتائج بدکرداریہا را از ایشان زائل و در صادقان شان داخل می نمود۔ ولے بخل و شتابکاری و راہ کج را دوست داشتند و پا بر نقش قدم پیشینیان (یہود) برداشتند۔ و تذکیر را از دل محو ساختند و بآرام و آسایش ایں جہانے بپرداختند۔ و اگرچہ توانند کوہ را از پا بر آرند۔ خداوند بزرگ را نتوانند از بد اندیشیہا بستودہ در آرند۔ از عقوبت و اخذ خدا آنہا را رستگار گمان مدار۔ و دشمنی با خدا را چیزے آسان مپندار ۔ البتہ خدا اتمام وعدہ نصرت بند ۂخود کند۔ اگر ایشان رو بآشتی آرند برائے ایشان بہتر باشد و اگر گردن کشند زود است کہ نکبت و ذلّت از خدا بہرۂ ایشان شود۔ من ہر آئینہ اتمام حجت بر ایشان کردم و دلائل صدق خود بر ایشان عرض د ادم۔ اما نظرے از انصاف