میتوؔ ن۔ ما لکم لا تسمعون و لا تجیبون۔ أ تحبون الحیوۃ الدنیا و لا تذکرون موت آبائکم ولا تخافون۔ یا حسرۃ علی شفوفکم فی الدّین و تشوِّفکم اَجسامکم بالتسمین، و خلوِّکم من مواساۃ الاسلام والعلم و الیقین و مما تدعون۔ الا ترون ریحًا مطوحۃ عن طرق الصواب، و فتنًا مبرحۃ لاولی الالباب۔ الا ترون رأس الماءۃ التی کنتم تنتظرونھا۔ ألا ترون أظلال الظلام، واقتحام جمیش اللیام، فلم لا تستیقظون۔ الا ترون ان الاسلام صار کالیتیم المَزْء ود، و ھمم المسلمین کالنِّضو المجھود، وخوف اللّٰہ کالمتاع الفقود، و علم القرآن کالحی الموء ود۔ ترونہ ثم تتجاھلون۔ ایھا الناس امتحضوا حَزْمَکم ترجمہ: چشتی ہستیم و ماقادری ہستیم۔ در صورت ظاہری برنگ میش مسکین و انمائند و در سیرت و سریرت ہمچوُ گرگ درندہ می باشند۔ ہمہ شیفتگی و میلان آنہا بسرود و نغمہا است و از اتباع سنت آن یگانہ نبیؐ اعراض می ورزند۔ و بسیارے از انہا فاسق ہستند۔ ہمگی توجہ و التفات بہ لولیان نازک اندام دارند۔ و شریعت روشن و پاکیزہ را پس پشت گزارند۔ از قید شریعت آزاد و ہوا و ہوس را منقاد می باشند۔ علمے از معارف قرآن و مسّے بہ دقائق فرقان ندارند و خود را فائز بہ غائت مطالب پندارند۔ و چون آنہا را بگویند کہ داعئ خدا را لبیک بگوئید۔ میگویند خود مان راشد و مرشد ہستیم۔ و ہرگاہ آنہا را بسوئے خدا و سنت رسول وے بخوانند۔ گردن از کبر برمی افرازند و بر نذیران خداوندی