ابدؔ ء ۱؂ غیبہ کیفما شاء۔ فلا تجادلوا فی غیب اللّٰہ۔ و لا تتعدوا حدودکم و انتم تعلمون۔ و ان کنتم فی شک مِمّا قلت و ادعیت لنفسی فاقصدوا قریتی۔ والبثوا أَیّامًا فی صحبتی۔ یکشف اللّٰہ علیکم ما فی قربتی۔ و یحکم فیما کنتم فیہ تختلفون۔ و اِن استطعتم فتعالوا لاراء ۃ آیات صدقکم و رؤیۃ صدقی و أجمِعوا علی خیلَکم و رَجِلکم واخوانکم المبتدعین و احیاء کم القبوریّین وادعوا علیّ و لا تمھلون۔ فان کانت لکم الغلبۃ فاذبحونی بأیّ سکّین تشاء ون۔ واعلموا ان اللّٰہ مخزیکم، و لا یؤید الا عبدہ و لا یعلی الا دینہ، و یھلککم ایھا المفسدون۔ ان اللّٰہ لا یرضی لعبادہ الکفر و الشرک والبدعۃ، و اعداء ہ‘ ھم المذبوحون انہ معی و قد اخبرنی من سرّ نزول المسیح و عُمِّیَ علیکم و کان ھذا ترجمہ: ستائش کنندگان گردن بالا کشیدہ اند۔ و از خردہ نہ گرفتن سہل گیران راہ ہلاکت سپریدہ۔ اقتباس نور از قرآن نکنند و در وادئ شاعران بے راہ و روئے میگردند۔ مریدان رامیخواہند از چرک گناہان شست و شور دہند و خود ہا بہ گونان گون بدی و عیب آلودہ میباشند۔ اے نادان بیہوش برخیز نخست خود راشست و شور بکن آنگاہ بادست پاک و صاف فکر غسل برادر بنما۔ و چیزے کہ نمی کنی از زبان مگو کہ برتو خندہ زنند۔ وچگونہ سزاوار تطہیر برادر ہستی کہ خودت چرک برہمہ تن راسخ شدہ۔ چون خودت بر راہ ہدایت رفتار نداری۔ آنہا راچہ طور رو براہ توانی بیاری۔ واگردران چہ من مامور بدان ہستم شک دارید۔ ہمہ بجہت قتال بامن آمادہ بشوید۔ و برائے وا نمودن ۱؂ من سھو الکاتب والصحیح ’’ ابدٰی‘‘ شمس ؔ