و لاؔ توجعونی عتبًا۔ و لا تدخلوا فی غیب اللّٰہ۔ و لا تُصرّوا علٰی ما لا تعلمون۔ عسٰی ان تکفروا رجلا و ھو مؤمن عند اللّٰہ۔ و عسٰی ان تفسقوا احدا و ھو صالح عندہ، واللّٰہ یرٰی قلوب عبادہ و انتم لا تُبصرون۔ یا قوم ان کنت علٰی باطل فاللّٰہ کاف لازعاجی۔ و ان کنت علٰی حق فاخاف ان توخذوا بما تعتدون۔ یا متصوّفی الھند ان اھل الصلاح منکم قدر قلیلٌ و اکثرکم مبتدعون۔ و فیکم الذین مالوا الی الرھبانیۃ و ترکوا ما أُمروا بہ ولایخافون اللّٰہ و لا یبالون و اذا قاموا الی الصلٰوۃ قاموا کسالٰی والٰی ریاضات البراھمۃ یسارعون۔ و یُدمون سنابک سوابقھم ویعقرون مناسم رواسمھم و یَحسبون انھم یُحسنون۔ یقولون آمنا ترجمہ: ملائکہ را در ایمانیات داخل فرمودہ و گفتہ نمی داند جنود خدارا مگر او۔ پس ایمان آرید بہ نزول و صعود آنہا و اندیشہ را در کنہ آن جولان ندہید کہ اقرب بہ تقوی و خیر ہمین است و ہم خداوند عزّ اسمہ آنہا را ستودہ کہ آنہا قائم و ساجد و صف بستہ و تسبیح خوان و قرار یافتہ در مقامات خود ہا ہستند کہ مخصوص برائے آنہاست۔ پس چگو نہ روا باشد کہ سجود و قیام را بگذارند و از تسبیح و تقدیس دست بردارند و حقوق واجبہ را ترک گفتہ بر زمین نزول آرند و آسمان بلند را خالی بدارند۔ چنین نیست بل آنہا حرکت میکنند و ہم ساکن اند۔ رفتار میکنند و ہم پا بر جا اند۔ نزول میکنند و ہم در مقامات معلومہ قرار دارند و این ہمہ بر نمونۂ ملکے جلیل است کہ بر عرش اعظم استقرار دارد۔ و بر شما پوشیدہ نیست کہ خداوند تعالیٰ شانہ آخر ہر شب نزول بآسمان میفرماید۔