دینؔ اللّٰہ الاجلٰی۔ فارسلتُ الٰی کل مخالف کتابًا۔ و دعوت الی الاسلام شیخًا و شابًا۔ و وعدت ان أری الآیات طُلّابًا۔ و وعدتُ لھم نشبًا کثیرًا ان عجزت جوابًا۔ فشاھت الوجوہ وَ أْباً۔ و ما جاء احد و ما اتٰی۔ و لم یجیبوا النداء و لا فاھوا بیضاء و لا سوداء و ما رکض احد منہم و ما دنا۔ فھٰذہ آیۃ من آیات صدقی و سدادی لقوم یتفکرون۔ من عرفنی فقد صدقنی و من لم یعرفنی فلم یصدقنی و من جاھد فی امر یکشف اللّٰہ ذالک الامر علیہ فطوبٰی لقلوب ھم یجاھدون۔ لن یُحرزَ جَنی العود بالعقود، و لا یملک فتیلًا من لا یؤثر سبیلًا۔ والذین یطلبون فھم یجدون۔ فیا قوم لا تکفرونی بغیر عرفان، و لا تکذبونی بغیر سلطان، و لا توسعونی سبّا ترجمہ: زیان کار شدہ۔ من از تہ دل اعتقاد دارم برین کہ عالم را صانعے است قدیم۔ واحد۔ قادر۔ کریم و مقتدر بر ہر آنچہ آشکار اونہان است۔ و اعتقاد دارم برین کہ خدا تعالیٰ را ملائکہ مقربین اندکہ برائے ہر یکے از ایشان مقامے معلوم است۔ نہ کسے از آن مقام فرودمی آید و نہ بالامی رود۔ و نزول آنہا کہ در قرآن آمدہ مثل نزول انسان نباشد از بالا بزیر و صعود او از زیر بہ بالا۔ زیرا کہ در نزول انسان انتقال است از مکانے بمکانے و درین گردش اور ایک گونہ کوفت و خستگی لاحق میشود۔ مگر ملائکہ را کوفت نمی رسد و ہیچگو نہ تغیر در ایشان راہ نمی یابد۔ ولذا نباید نزول و صعود آنہارا قیاس بر اشیائے دیگر کنید۔ حقیقت این است کہ آن در رنگ نزول و صعود خداوند است جلّو علا از بالائے عرش تا بہ آسمان دنیا۔ چنانچہ او تعالیٰ جلّ شانہ