آنکہ نفس او ست از ہر خیر وخوبی بے نصیب مے تراشد عیب ہا در ذات خیر المرسلین آنکہ در زندانِ ناپاکی ست محبوس وا سیر ہست در شانِ امامِ پاکبازاں نکتہ چِیں تیر بر معصوم مے بارد خبیثے بد گُہر آسماں رامے سزد گر سنگ باردبر زمیں پیش چشمانِ شما اسلام در خاک اُوفتاد چیست عذرے پیش حق اے مجمع المتنعمین ہر طرف کفر ست جو شاں ہمچو افواجِ یزید دینِ حق بیمارو بیکس ہمچو زَینُ العابدین مردمِ ذی مقدرت مشغولِ عشرت ہائے خویش خُرّم و خنداں نشستہ بابُتانِ نازنین عالماں را روزوشب باہم فساد زاہداں غافل سراسر از ضرورت ہائے دیں ہر کسے از بہر نفسِ دُونِ خود طرفے گرفت طرفِ دیں خالی شدو ہر دشمنے جست از کمیں اے مسلماناں چہ آثار ِ مسلمانی ہمیں ست دیں چنیں ابتر شما در جیفئہ دنیا رہیں کاخِ دنیا راچہ استحکام در چشم ِ شماست یا مگر از دل بروں کر دید موتِ اوّلیں دورِ موت آمد قریب اے غافلاں فکرش کنید دَورِ مے تاکے بخوبانِ لطیف و مہ جبیں نفس خود رابستہ دنیا مدار اے ہوشمند ورنہ تلخی ہا بہ بینی وقتِ انفاسِ پسیں دل مدِہ اِلاّ بدلدارے کہ حُسنش داےم ست تا سرورِ دائمی یابی ز ِخیر المحسنین آن خرد مندے کہ او دیوانہ راہش بود ہوشیارے آنکہ مستِ روئے آن یارِ حسیں ہست جامِ عشق اُو آبِ حیاتِ لازوال ہر کہ نوشید ست اُو ہر گز نہ میردبعدا زیں اے برادر دل َمنہِ در دولتِ دنیائِ دُوں زہر خوں ریزست در ہر قطرہ ایں انگبیں تاتوانی جہد کُن از بہر ِ دیں باجان و مال تا زِ ربّ العرش یابی خلعتِ صد آفریں از عمل ثابت کن آں نورے کہ در ایمانِ تُست دل چو دادی یوسفے را راہِ کنعاں را گزیں یاد ایاّمیکہ ایں دیں مرجع ہر کیش بود عالمے را وارہانید از رہِ دیو لعیں بر زمیں گسترد ظلِ تربیت از نورِ علم پائے خود مے زد زعزّو جاہ بر چرخِ بریں این زمانے آنچناں آمد کہ ہر ابن الجَہول از سفاہت میکند تکذیب ایں دینِ متیں